Foodlog.nl bindt in 2010 met ‘ik-heb-niks-te-verbergen’-informatiemerk de strijd aan met willekeur van bestaande keurmerken

De gebruikelijke logo’s doen of een consument hersendood is.

Dit beweert men op Foodlog.nl.

Bij Foodlog vindt men dat de keurmerken hun beste tijd hebben gehad. Daar wil wil men komen tot ÉÉN ‘IK-HEB-NIKS-TE-VERBERGEN‘ – INFORMATIEMERK.
Voorlopige werktitel ‘no logo-logo’.

Zinvolle discussie? Ja. Maar haalbaar???

FAIR TRADE BLIJFT VELD WINNEN ONDANKS RECESSIE

 

Ook in 2010 stoomde fair trade verder op naar meer marktaandeel, maar vooral meer credibiliteit.

It appears that as the UK moves out of recession this year, the effect of the economic turmoil of the past two years will be not only the depressing facts of increased unemployment and reduced wage packets but something more positive. The British public may have learnt that good business is worth paying for.

Deze quote uit het artikel “Fair trade wins fans” op marketingweek.co.uk .

Andere quote:

Seventy per cent of respondents believe that fair trade genuinely benefits growers and producers, with almost one in five agreeing strongly with this. And 50% of respondents have a better opinion of brands which bear the Fairtrade marque.

Considering that people generally consider that such products will be slightly more expensive than their non-fairly traded purchases, convincing them to keep buying throughout 2009 has been no small victory for the brands and retailers involved.

FAIRTRADEKEURMERK VOORBIJGESTREEFD?

 

In mijn vorige artikel “The New Trade Order: Kraft Foods, Cadbury, Douwe Egberts en de machtsstrijd van (of is het ‘om’?) de fairtrade- en andere keurmerken” schetste ik hoe bedrijven en keurmerken zich dezer dagen schrap zetten. Ik geef er een overzicht van enkele enkele interessante, belangwekkende recente gebeurtenissen: Nestlé kiest voor Max Havelaar. Zoals ook concurrent Cadbury. Kraft kiest voor Rainforest Alliance. Wat ook MARS zal doen.

Vandaar ook deze ‘nieuwe’ ontwikkeling binnen de fair trade-sector in 2010:

According to the Fairtrade Foundation’s marketing director Cheryl Sloane, the organisation will be promoting not only that the Fairtrade marque means fair prices for farmer’s crops but also that it holds producers to environmental standards and refuses child labour. Nicola Pearson, the marketing director of Cafédirect, agrees that it is time for a “broader agenda”, saying that her brand will be promoting such topics as the real effects of climate change on growers this year.

uit het artikel “Fair trade wins fans” op marketingweek.co.uk .

De meeste mensen kennen fair trade inderdaad enkel van het “een betere, eerlijkere prijs voor de boer“-verhaal. Maar fair trade staat voor zoveel meer.

Het keurmerk heeft dus zeker nog werk aan de winkel en alle reden tot voortbestaan en groei.

Wat niet wil zeggen dat er niet meer toezicht op mag zijn, hoe Max Havelaar dit keurmerk went in te vullen. Want hier zou de wens van de consument wel degelijk eens in aanvaring kunnen komen met wat het keurmerk ervan aan het brouwen is.

Oxfam Fairtrade (in België) vindt 51% de absolute ondergrens in percentage fairtrade-ingrediënten vooraleer het een product als fair trade wil bestempelen. Voor Max Havelaar is dat (core ingredient) momenteel 20 % en vandaag is een consultatie bezig binnen de internationale Max Havelaars om dit percentage te verlagen naar minimaal 5%.

Eerder liet Max Havelaar al de minimumprijs voor suiker los. Met een premie van enkele tientallen euro’s kan je vandaag in theorie een ton suiker kopen en krijg je er een MaxHavelaar-keurmerk voor. Echt waar, in theorie kan dit. Je leest hierover niks op hun website. Iedere burger denkt dat Max Havelaar eerlijke prijzen garandeert. Dat is vaak ook zo. Maar vaak ook niet. Steeds minder zelfs.

FOODLOG WIL EERLIJKE MARKETING

 

Foodlog wil nu dus één informatie-logo, waar de consument zelf wel kan bepalen wat hij duurzaam vindt. En wat hij kan en wil doen om duurzamer te consumeren.

Dick Veerman van Foodlog formuleert het zo:

Alle gekheid op een stokje: informatie kun je alleen doorprikken op zijn vals zijn. Over de definities van ‘fair’, ‘eko’, ‘diervriendelijk’ en ‘weinig watergebruik’ en dergelijke hoeven we het nooit meer te hebben. Informatie laat zien wat er op die terreinen gebeurt. Oordeelloos.

Consumenten, behalve echt hersendode mensen, zijn echt in staat zelf te bepalen of ze dat genoeg vinden of niet. Sterker nog, ze zullen producten met elkaar gaan vergelijken en zelfs een nieuw onderwerp van gesprek vinden.

Denk je dit eventjes door dan kun je je voor stellen dat er een heel nieuw
terrein van eerlijke marketing open gaat.

Interessant, toch? Zeker aan het begin van een nieuw jaar, dat Foodlog nu al associeert met het het jaar van de ‘greenwashing‘.

Maar ga vooral zelf eens lezen en eventueel meediscussiëren op Foodlog: Duurzaam bij de tijd voor € 1.

discussie op Foodlog.nl: Is voedsel een maatschappelijke dienst?

De vraag van 64,000,000: Is voedsel een maatschappelijke dienst?
Of zijn boeren alleen nog goed voor hun Pukkelpopwei?
Niet voor een eerlijke melkprijs?

Dicussieer mee op foodlog.nl:
http://www.foodlog.nl/debat/bericht/is_voedsel_een_maatschappelijke_dienst1/

Foodlog in de race voor de BOB’s: stem jij mee?

Dit bericht werd overgenomen van Foodlog.nl. Ik wens hun bij deze alle succes.

Foodlog.nl brengt dagelijks het verhaal achter eten, hoe het op je bord belandt en wat het doet in je lijf. Kritisch, serieus, soms met emotie, soms met een dubbele bodem, soms luchtig of een vette knipoog. En af en toe met een erotisch recept.

De Nederlandse site Foodlog is in de race om het beste weblog van de wereld te worden. Volgens de standaard van de blogwedstrijd the Best of the Blogs (The BOBs) tenminste. The BOBs zijn ook dit jaar op zoek naar de beste weblogs in elf talen, waaronder dus het Nederlands. Het is de vijfde keer dat Duitse publieke omroep Deutsche Welle the BOBs organiseert, in Nederland doet Radio Wereldomroep dat, schrijft Bright.

Dank aan Bright voor deze aardige manier van presenteren, maar laten we er – zoals de

commentatoren daar al zeggen – nou ook weer niet al te serieus over doen.

Voorlopig staan we in ieder geval in de staart van het classement. Een Chinese site staat bovenaan. Ik weet niet of een paar Nederlandse stemmen dat kunnen verhelpen

Dick Veerman (Foodlog): “vies van technofood” • Dirk Barrez: “boeren enwereldwinkels: partners?”

rubriek – “aan het woord” : Dick Veerman en Dirk Barrez

Fairtradeproducten staan niet bepaald synoniem voor ‘gezond‘. Alcohol, cafeïne en suikers domineren het assortiment. De allround-bewuste consumente komt er nauwelijks mee aan haar trekken. Nu de kwaliteit niet langer het probleem is, wijzen de woorden van Dick Veerman en Dirk Barrez verder de weg vooruit.

“Je zou één simpele stelregel kunnen hanteren: eet meer vers en onbewerkt en een boel problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.” – Dick Veerman

“Lokale boeren en wereldwinkeliers kunnen misschien best partners zijn en de handen in elkaar slaan.” – Dirk Barrez

 

Kan je het proeven aan zijn taarten of de bakker er met zijn hart bij was? Is ‘bio’ echt beter voor ons lijf en milieu? Ik ken de antwoorden niet, maar wil je weten wat anderen hierover denken, dan moet je op foodlog.nl zijn:

“Foodlog is het dagelijkse bloggazine met achtergronden over eten & drinken, hoe het in je mond belandt en wat het doet in je lijf.”

Wie – zoals ik – consumenten wil sensibiliseren en motiveren om bij hun aankopen van voeding duurzame en gezonde keuzes te maken, raakt niet ver zonder échte interesse voor EN een totaalvisie over voedsel. Daarvoor is er Foodlog.

Want wat is het probleem bij goedbedoelende fairtraders. Ondanks alle energie die ze in hun verhaal steken, slagen ze er maar niet in écht beweging in hun zaak te krijgen. Het gaat teveel over een verhaal en te weinig over gevoel, genot en smaak. Ze hebben niet genoeg overtuigende argumenten, om ook de buurvrouw over de streep te trekken.

De idee om deze pagina te posten, kreeg ik na het achter elkaar weglezen van deze twee artikels van George Monbiot – een radicale denker, bekend van zijn columns voor The Guardian – die zo’n totaalvisie (op voeding) heeft:

1. Small Is Bountiful (over de toekomst van fairtrade)
2. Fallen Fruit (over de toekomst van traditionele engelse appelrassen)

“Wie zorgt er voor een échte groene revolutie?”   vraagt Dirk Barrez zich af.

Laat je het antwoord niet influisteren, maar ontdek en beleef het zélf. Door even te lezen wat Dick Veerman (Foodlog) en Dirk Barrez ons fairtraders kunnen leren. Veel lee(s)(r)plezier!

 

Datum originele publicatie: zaterdag 15 maart 2008 op www.bndestem.nl.

“niet tegen technologie in ons eten maar tegen de manier waarop”

“De consument weet niet meer waar hij aan toe is”, verzucht Dick Veerman van Foodlog.nl, een eind 2005 gestarte weblog over voeding, die steeds meer mensen weten te vinden.

“Er is behoefte aan meer informatie over de achtergronden van wat we eten. Kijk naar het succes van diepgravender consumentenprogramma’s als Klootwijk aan Zee en De Keuringsdienst van Waarde.”.

grote hoeveelheden maken smaak tot bijzaak

De afgelopen zeventig én tachtig jaar hebben we zowel onze voeding als ons eetpatroon nogal veranderd”, stelt Veerman. Merkfabrikanten bewerken ons voedsel om het altijd en overal hetzelfde te kunnen laten smaken, om het in grote hoeveelheden te kunnen maken, om het zo lang mogelijk te kunnen bewaren en over de hele wereld te verslepen. Smaak is bijzaak. “Het zou best kunnen dat ons lichaam die verandering niet kan bijhouden, zo snel evolueren we niet”, zegt Veerman. “Onderzoek van het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) toont aan dat een traditioneel Nederlands aardappelen-, groenten- en vleesmenu op basis van verse ingrediënten een gezondere populatie oplevert dan een industrieel merkenmenu uit pakjes, bakjes, zakjes en flesjes. In plaats van ‘Ik Kies Bewust’ te pakken, zou je een simpele stelregel kunnen hanteren: eet meer vers en onbewerkt en een boel problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.”

met lightproducten krijgen we tientallen kilo’s suikers extra binnen

Met hulp van technologie wordt ons merkvoedsel eerst uitgekleed, om vervolgens te worden aangekleed. Met soms merkwaardige gevolgen. Zo ontwikkelt de voedingsindustrie lightproducten door vet uit het origineel te halen, maar vet is een smaakmaker. Zonder vet minder smaak en een andere textuur. Veerman: “Verwijder je dat vet, dan moet je de smaak door toevoegingen terugbrengen. Zout en suiker zijn de belangrijkste. Het gekke is dat vet verzadigt, maar geraffineerde suiker niet. Vet is al vet, maar van suiker word je hartstikke dik omdat je niet merkt in welke hoeveelheden je het nuttigt. We krijgen per jaar tientallen kilo’s suiker extra binnen, die we kunnen vermijden als we zelf koken.”

kunstvezels pure volksverlakkerij

Wasa bracht recent een knäckebröd op de markt, waar kennelijk eerst de natuurlijke vezels van de granen uit zijn verwijderd. Nu hebben ze namelijk een nieuw type waarin extra vezels zijn gestopt, bedoeld voor een betere stoelgang. “Maar als die vezels met wat technische kunstgrepen synthetisch zijn gemaakt, doen ze niet wat ze zouden moeten doen. Dat toonden onderzoekers van Wageningen Universiteit aan. Ze lijken misschien wel op de vezels die van nature in granen zitten, maar ‘nabouwvezels’ blijken geen goede mest voor je darmflora. Van nature ingebouwde wel. De fabrikant zou dus moeten zeggen wat die extra vezels precies doen. Anders is het pure volksverlakkerij”, meent Veerman.

ons voedsel wordt uitgekleed

Een bizar geval van ‘uitkleden’ is de donkere chocolade waar de bitterstof, een gezonde anti-oxidant, uit is gehaald. Die wordt los verkocht als duur voedingssupplement. “We gebruiken technologie voornamelijk om eten goedkoper te kunnen maken of te ‘verbeteren’ met eigenschappen die er ooit al in zaten. Waarom gebruiken we het niet om dat goede eten lekkerder te maken?”, vraagt Veerman zich af.

supermarkten spelen voedingsproducenten tegen elkaar uit

Hij verzet zich niet tegen technologie in ons eten, maar tegen de manier waarop technologie wordt ingezet. “Supermarktketens spelen voedingsproducenten tegen elkaar uit en dwingen hen voortdurend te komen met nieuwe producten. Binnen enkele maanden moet daarvan alweer een goedkopere versie komen. Dat spel herhaalt zich voortdurend.”

kwaliteit en smaak in plaats van vernieuwing

Veerman vindt het tijd voor een nieuw paradigma waarin kwaliteit en ‘lekkerte’ in plaats van vernieuwing om de vernieuwing en ‘goedkoopte’ voorop staan. “Zorg voor meer smaakkwaliteit in vers en maak verse producten beter houdbaar en makkelijker bereikbaar voor een groot publiek. Ik zeg niet dat iedereen weer de keuken in moet. Dat is een illusie en zal niet gebeuren. Maar je kunt verse waar die goed smaakt met nieuwe technieken wel beter beschikbaar maken voor de consument. Waarom zou je niet dagelijks op een kostentechnisch aantrekkelijke manier vers gemaakte maaltijden kunnen eten bij je baas, of daarvandaan eenvoudig thuis af te maken spullen meenemen naar huis? Je hoeft er niet eens meer voor naar AH.”

appels als moderne techproducten

Als moderne techproducten noemt hij appels. Nu komen er rassen uit Argentinië ons land binnen met de sticker ‘Klimaatneutraal’. Hoe gek kun je het maken? Nieuwe appelrassen als Wellant, Rembrandt, Rubens en Kanzi worden gewoon in Nederland geteeld. Die appels eisen nauwelijks bestrijdingsmiddelen en worden in de herfst geplukt. “Als je ze nu uit de koeling haalt, smaken ze beter dan rechtstreeks van de boom. Dat kan dankzij een verfijnde bewaartechniek waarin de juiste begassing en temperatuurinstellingen wondertjes verrichten.”

nood aan goede bewaar- en smaakoptimaliseringstechnieken

Het schort volgens Veerman aan goede bewaar- en smaakoptimaliseringstechnieken. Daar gaat niet de aandacht naar uit. Ingevoerde papaja’s of mango’s in ons land zijn gewoon stenen en zullen ook nooit meer rijp worden. Zelfs perziken en pruimen in de zomer zijn hard, onrijp en niet te eten. Dankzij betere bewaarmethoden en andere ingrepen kan dat anders. “Nu ligt de nadruk alleen op efficiënte productie en niet op smaak en kwaliteit.”

mensen herkennen de smaak van ‘echt’ niet meer

Veel mensen weten niet eens meer hoe lekker ‘echte’ vleeswaren kunnen zijn. Ze zijn gewend aan natte kledder door de hoeveelheid water die erbij gaat. Een droge gekookte ham is in Nederland amper nog te vinden. Of neem zalm. “Afgelopen Kerstmis kreeg een groep van 1.200 mensen een verrukkelijke wilde zalm voorgeschoteld. Ze vonden hem lekker, maar wel stevig en wat aan de droge kant. Het originele product herkennen ze niet, dat hebben ze nog nooit geproefd. Goddank herkende de meerderheid de kwaliteit ervan meteen.”

door Peter de Jaeger

Boeren en wereldwinkeliers: partners?

Voor een goed begrip, de Wereldwinkels maken zich niet schuldig aan de hierboven beschreven uitwassen van de voedingsindustrie. Maar de boodschap van “anders gaan eten” brengen ze nu ook weer niet. En er is meer:

Jan Aertsen en Dirk Barrez in “Wie zorgt er voor een échte groene revolutie?” :

Sommige wereldwinkels of andere fairtrade-initiatieven voelen zich niet alleen verbonden met boeren in het Zuiden. Ze zoeken ook aansluiting bij de lokale, familiale landbouw. Dat doen ze bijvoorbeeld door zich in te schakelen in een zo kort mogelijke keten tussen landbouwers uit de regio en de consumenten die de weg naar de wereldwinkel weten te vinden. De wereldwinkel kan bijvoorbeeld een afhaalpunt zijn voor de groente-abonnementen of voor de leveringen van een vereniging van boeren-producenten. Lokale boeren en wereldwinkeliers kunnen misschien best partners zijn en de handen in elkaar slaan. Dan zouden de klanten er terechtkunnen voor een veel ruimer aanbod, zowel van fairtrade-producten uit het Zuiden als van heel diverse voedingsproducten van onze familiale landbouw. Dan zouden bijna zeker ook veel meer mensen goede klanten worden van die winkels.