Hoe fair kun je gaan?

Ik ga deze blog stilaan stopzetten. Om af te sluiten, post ik nog een poosje wat links uit mijn bladwijzers. En helemaal tot slot een stukje, om uit te leggen waarom deze blog er was.

Ik verschiet van het aantal reacties op de aankondiging te stoppen. Laat me zeggen dat mijn punt gemaakt is en dat ik wilde voorkomen in drammen te vervallen. Bedankt voor al de geïnteresseerde reacties, langs verschillende wegen!

Het fijnste aan deze blog waren voor mij de schouderklopjes en aanmoedigingen van wereldwinkelvrijwilligers. En zeker ook wel de vele mensen die ik er langs heb leren kennen… en soms… heu… jennen.

Ook fijn was dat me door vrijwilligers van de wereldwinkel links werden doorgestuurd.

Vandaag uit mijn bladwijzers zulk een link over de duurste chocolade ter wereld. Dat was de ideale intro geweest, voor mijn vervolgartikel over kleine cacaoboeren die de zwitserse toer opmoeten. Dat artikel is er niet van gekomen.

Hoofdlijnen uit wat er geschreven werd over die dure chocolade:

Eén reep van 42 gram kost maar liefst 230 euro.

De oprichter van To’ak zegt dat hij chocolade op dezelfde manier wil produceren als andere luxe-voedingswaren, zoals dure wijn of premium whisky.

“We produceren onze chocolade volledig in het land waar de cacaobonen vandaan komen en we werken altijd met dezelfde veertien landbouwers als leveranciers.” […] “Doordat we zo klein blijven, kunnen we ook echt elke stap in de productie volledig controleren, van aarde tot boom tot boon tot reep.”

Ik ben overigens niet tegen groot. In het geheel niet. Echter, wie bulk produceert, bulkprijzen verdient. Die ijzeren wet geldt zelfs voor Mars en Nestlé, zoals ik uitlegde.

TUSSENDOORTJE: wie drie akkoorden leert op zijn gitaar, kan zich bekwamen tot song-smid. En dan mogelijk een publiek voor zijn product zoeken. Er bestaat geen patent op goede smaak, noch op die drie akkoorden. En zo ken ik iemand die zakken geld heeft verdiend aan andermans pennevruchten, door covers van bekende hits te spelen op bruiloftpartijen. Niks oneerbaars. Ook niks groots.

Over zakken vol met geld verdienen aan andermans inspiratie en zweet: nog een link, m.n. “De toekomst van Fair Trade“. Het is het verslag van een debat over de voors en tegens van Fair Trade in FairTradeGemeente Groningen (18-05-2010):

RUG-onderzoeker Matthias Olthaar onderzocht in 2009-2010 de cacao-keten van Ghana naar Nederland en kwam tot de ontdekking dat van de duizend dollar extra die de fairtradechocoladeketen oplevert, slechts zestig cent bij de cacaoboer terechtkomt.

Hij wees erop dat het ontzettend veel geld kost om aan belangrijke Fair Trade-waarden als traceerbaarheid en transparantie te voldoen. “Alles moet worden gecontroleerd. Dat gebeurt in Europa, waardoor een groot deel van het geld daar ook blijft.” Er is dus sprake van een waardenconflict, vond hij.

Jochum Veerman (Max Havelaar), mei 2010 dus:

Nu betaal je extra, zodat je zeker weet dat de cacao ook echt van de boer komt waar je denkt dat ze vandaan komt. Als je die link loslaat, dan weet de consument die een Verkadereep koopt straks niet meer zeker dat er echt Fair Trade chocola in zit.

Over die traceerbaarheid en mass balance kunnen we samenvatten (in quasi citaten), uit wat vandaag op de website van Fairtrade Belgium staat:

Bij een herziening van haar handelsstandaarden in 2009 voerde Max Havelaar voor de meeste Fairtradeproducten strengere regels in, die vereisen dat die producten fysiek traceerbaar moeten zijn.

Maar het stelde vast dat er in de werkwijze van de chocolade-industrie heel weinig te traceren valt. Daarom werkt het Fairtradekeurmerk met een programma dat de naam mass balance draagt. De hoeveelheid cacao (dit geldt ook voor suiker) in het uiteindelijke product moet wel overeenstemmen met de hoeveelheid die door de boeren is verkocht en de volledige voordelen van Fairtrade (prijs en premie) moeten ook naar de boeren gaan.

Sinds februari 2012 gelden nieuwe regels voor de manier waarop informatie over de mass balance-ingrediënten moet worden verstrekt op de achterkant van de verpakking van voedingsproducten. Chocoladeproducten moeten de vermelding dragen: “Cacao, suiker: verhandeld in overeenstemming met de Fairtrade standaarden”.

De toenmalige directeur van Max Havelaar Nederland en de huidige geschiedschrijvers van Fairtrade Belgium lijken de begrippen “feiten” en “transparantie” anders in te vullen. Of wat ervan te denken?

Ik kan daar allemaal nog weinig aan toevoegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s