Ecobank: ‘helft cacaobomen Ivoorkust moet in de fik voor een verdubbeling van de cacaoprijs’

Zoals je weet, vind ik dat West-Afrika de Zwitserse toer op moet, met haar bruine goud. Volgende taktiek zou wel eens bewaarheid kunnen worden, binnen die strategie:

“If production fell, prices would actually go up. I know a trader who says that the solution for farmers to get better prices would be to burn half of the cocoa trees. It’s certainly extreme, but the reality is that if you did that, prices would double.”

Edward George (Acting Head of Soft Commodities Research, Ecobank)

verbruiker betaalt de rekening

Screenshots uit Terzake (Canvas) van maandag j.l.: “Chocolade als beleggingstip” :

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bovenstaande Libanese (tussen-)handelaar verdient goed geld aan goedkope cacao. Maar als consument betaalt hij naar zijn mening te veel voor zijn chocolade.

chocolade moet duurder / is te duur !?

De Libanees wordt tegengesproken in onderstaand citaat uit De Tijd van eind maart. Het financieel dagblad praatte er de auteurs van de Cacaobarometer 2015 na. Journalistiek deugdelijker ware geweest, dat de redactie deze bewering (i.e. de noodzaak van duurdere chocolade) eens had nagerekend op haar waarheidsgehalte.

“Om boeren echt uit de problemen te helpen zijn andere maatregelen nodig als productiviteitsverhoging of schaalvergroting. Het prijsmechanisme moet veranderen, chocola moet duurder worden.”

Het prijsmechanisme moet anders, zeker!!

Maar of chocolade – of beter: wat daarvoor moet doorgaan – persé duurder moet??

Onnozel, hoe de geschreven pers dergelijke berichten zomaar klakkeloos in de krant doet verschijnen. En hoe in De Standaard-bijlage “Green lifestyle maart 2015” Mondelez International, ’s werelds grootste chocoladebedrijf en producent van onder andere Côte d’Or – naar ik vermoed gratis – publiciteit krijgt voor haar goede boerenwerken (i.e. haar programma ‘Cocoa Life’).

snoepgiganten kunnen pret niet op

De snoepfabrikanten zijn content. De NGO’s en vakbonden zetten de certificeerders (die ze zelf mee in het leven riepen, ondanks de waarschuwingen: lees ‘van soft law tot de wet van de sterkste‘) in de wind en de chocogiganten vullen het gat dankbaar op met hun eigen privé zelfhulpprogramma’s.

Daar bij komt dat chocoladesnoepvarianten genre Marsrepen al fors duurder werden, de afgelopen jaren, o.m. door slimme gezondheids-annex-marketingtrucs als kleinere repen (dus minder suiker en vet) voor evenveel geld in de winkel. Een trend waarmee ze nu ook bijval oogsten, getuige koppen als “Chocolade moet duurder worden“.

Weer maar eens duurder, voor de eindconsument wel te verstaan.

In 2014 kwamen de consumptieprijzen van suiker, jam en chocolade 22,7 % hoger uit dan in 2008.

stond te lezen in het Jaarverslag 2014 van het Prijzenobservatorium.

Naar wie gaan die centen?

Van de prijs van een reep chocolade krijgen:

  • cacaoboeren 6% (10% minder dan eind jaren 80)
  • chocolademakers 70% (14% meer)
  • eindverkopers 17% (5% meer).

Waarbij we uit het Jaarverslag van het Prijzenobservatorium ook kunnen citeren:

In 2014 namen de consumptieprijzen voor bijvoorbeeld pralines en melkchocolade toe terwijl deze voor boterhampasta daalden. De noteringen voor witte suiker (i.e. bulkproducten van de suikerraffinaderijen), een van de belangrijkste grondstoffen voor deze productgroep, blijven dan ook neerwaarts gericht.

Tussen januari 2013, toen deze zijn meest recente hoogtepunt bereikte, en november 2014, de meest recente gegevens, is deze notering met 39,2 % gedaald als gevolg van overproductie op de Europese markt. De internationale noteringen voor cacaobonen daarentegen zijn tussen februari 2013 en december 2014 sterk gestegen (+45,3 %).

Stijgende prijzen… De cacaoboer wordt er niet persé beter van.

De roep van Mars en vrienden om schaalvergroting en productiviteitsverhoging in de cacaoteelt werd daarentegen al verhoord (door de keurmerken). De bede om het verder doen kelderen van de wereldmarktprijs voor suiker ook (door de EU). Nu pleiten vakbonden en ontwikkelingsorganisaties voor duurdere chocolade. DRIEMAAL KASSA!

loontje komt…

Het kernprobleem hier is blijkbaar te eenvoudig om onderkend te worden: net als witte suiker worden (West-Afrikaanse) cacaobonen als bulkproduct tegen bulkprijzen verhandeld.

Ook in de aardolie gaat dat zo vandaag. Je kan de regeringen van de meeste olieproducerende landen bezwaarlijk weerloos of verdrukt noemen. En tot voor kort waren ze zeker niet allemaal straatarm.

Dat waren onze regeringen ook niet, toen ze de steenkoolmijnen in de Limburgen sloten. Vooruitziend wel. Steenkoolcentrales moeten we niet meer en wie zou vandaag zijn kinderen nog ‘de put‘ willen insturen?

Vraag is dus of deugdelijk bestuur in West-Afrika zich op termijn inderdaad niet beter ont-wikkelt van bulk op de wereldmarkt gooien. Daar zijn we vandaag nog niet, maar…

eerlijke prijs = eerlijk volume

… begin van de oplossing voor het probleem van de cacaoboer is eigenlijk zeer eenvoudig. Puur economisch gaat het – óok in de cacao! – om het bereiken van een transactie, waarbij zowel koper als verkoper ervaren een ruilvoordeel te doen.

Dat voordeel zal schommelen bij verschillende prijzen en verschillende volumes. De waag komt steeds in balans: een eerlijke prijs komt immers voort uit een eerlijk volume. En een eerlijk volume bereik je bijvoorbeeld door het instellen van een soort van veilklok, zoals bij ons op de fruitveiling.

Met andere woorden: er is misschien een veiling nodig, die de volumes beheert, en die laat zien bij welk volume verkoper en koper nog ruilvoordeel ervaren. Een lage prijs bij een groot aanbod kan een eerlijke prijs zijn, terwijl een veel hogere prijs bij een laag aanbod zelfs fataal kan zijn voor bedrijven.

Het is in eerste instantie aan de Afrikaanse regeringen om zo’n veilinghuizen in hun land helpen op te richten. De Cacaobarometer maakt terecht gewag van zo’n veilingsysteem, dat zopas ingevoerd werd in Ivoorkust (lees er hier: irinnews.org, hier: reuters.com, hier: ft.com en hier: contributoria.com over).

Het komt erop neer dat de Ivoriaanse overheid 70-80% van de cacao op voorhand opkoopt, tegen gegarandeerde prijzen. Geen vetpot voor de cacaoboer: die krijgt circa 60% van wat de cacao op de wereldmarkt gaat opbrengen. Deze cacao laat Ivoorkust langs een soort veilingsysteem in kleinere hoeveelheden op de wereldmarkt komen.

De rest gaat gewoon verder langs de spotmarkt.

Het moet ook lokale verwerking aanmoedigen, wat lijkt te lukken.

Cargill legt het hier kort uit en schrijft o.m.:

Local grinders and exporters such as Cargill can still source cocoa directly from farmers’ organizations – but at a regulated price. The changes should not affect the availability of beans from IVC.

Maar dit idee past niet binnen vrije handel en altijd zal er iemand te mekkeren hebben. Gelukkig is er een nóg beter idee om een eerlijk volume en correcte prijs te bekomen!

helft cacaobomen ruimt plaats voor Ivoriaanse herenboeren

Véééééél interessanter is wat Edward George, hoofd van soft commodities onderzoek aan de pan-Afrikaanse Ecobank, op contributoria.com [MUST READ!] weet te melden:

But the priorities of the Ivorian government are shifting. A declining cocoa sector is not a real threat to government income, says Ecobank’s Edward George, as long as the agricultural sector overall stays stable. Falling cocoa production could even turn out to be positive, he says: “If production fell, prices would actually go up. I know a trader who says that the solution for farmers to get better prices would be to burn half of the cocoa trees. It’s certainly extreme, but the reality is that if you did that, prices would double.”

There are other reasons that the area under cultivation for cocoa in Ivory Coast will decline, says Edward George. “The government is clamping down on what they call ‘illegal farmers’,” he explains, “last year they cleaned quite a few of them [from protected forest areas] and something like 70,000 tons of production was lost. There are many more areas that are due to be cleared, depending how far the government wants to go on this one.”

The situation would be different if there were other regions prepared to compensate for potential losses in Ivory Coast. But “no matter if you look at Ghana, Nigeria or Cameroon, the debate is the same everywhere,”

staat allemaal te lezen in het schitterende artikel “Ivory Coast’s cocoa blues“.

Helft cacaobomen moet in de fik voor leefbare cacaoprijzen.

Dát was een meer strijdbare boodschap geweest, vanwege de auteurs van de Cacaobarometer. En de enige strijd waard om te voeren. Samen met die van Niek.

Willen we van Ivoriaanse keuterboeren iets als Zwitserse herenboeren maken.

You get the point.
img_17451

6 gedachtes over “Ecobank: ‘helft cacaobomen Ivoorkust moet in de fik voor een verdubbeling van de cacaoprijs’

  1. Pingback: Britse Co-op supermarkt biedt 50% meer fairtradechocolade aan Vlaamse IKEA-prijzen | recepten en nieuwsjes vanuit de Dorpsstraat, nummer 31

  2. Pingback: Ecobank adviseert Afrika na “slash & burn” in de cacao nu “pick & burn” in de koffie #turmcoffee | recepten en nieuwsjes vanuit de Dorpsstraat, nummer 31

  3. Pingback: chocoladecrisis dit voorjaar al een feit – vooral goedkoopste chocolade zal duurder moeten | recepten en nieuwsjes vanuit de Dorpsstraat, nr 31

  4. Pingback: wat ik noteerde van de World Cocoa Conference 2016 | recepten en nieuwsjes vanuit de Dorpsstraat, nr 31

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s