de methodiek achter Keurmerkenwijzer.nl en Oxfam’s Behind The Brands

René reageerde via FB op mijn artikel van gisteren: “Rainforest Alliance certification to benefit retailers, not workers” en wees me naar ‘De Keurmerkenwijzer’ van Milieu Centraal. Die laatste vroeg op Twitter: “Wat vind jij van de Keurmerkenwijzer?


Milieu Centraal is niet geabonneerd op de nieuwsbrief van Banana Link en schrijft:

Rainforest Alliance is een keurmerk voor milieu en eerlijke handel in landen waar regenwoud groeit.
Rainforest Alliance stelt eisen aan de arbeidsomstandigheden in productiebedrijven.

Dat het zulks schrijft over Rainforest Alliance hoeft niet te verbazen.
Over de methodiek achter de Keurmerkenwijzer:

De controle en criteria van de logo’s zijn beoordeeld door de onderzoekers van Milieu Centraal, op basis van informatie die de eigenaar van het logo heeft verstrekt.

Daarmee passen ze hetzelfde procedé toe als Oxfam International, met hun “Behind The Brands” campagne. Ik vroeg een tijdje terug aan Jules van Os, persvoorlichter van Oxfam Novib: “wat is de methodiek achter die scorecards van Oxfam? Wie beoordeelt wat? Wordt er niet onder een hoedje gespeeld met elkaar?

Die laatste vraag, omdat Unilever voor mijn zelf verzonnen lakmoesproef geen voldoende haalde. En Oxfam sinds 2012 Unilever UK’s officiële “charity partner is.

Antwoord kwam via Jules van Os van een Engelse beleidsmedewerker van Oxfam:

“Since 2013, Oxfam’s Behind the Brands campaign has been tracking the policies of the top 10 largest food companies, including Unilever, on seven topics, one of these being workers rights. At Oxfam, we believe that companies like Unilever have the responsibility to put in place the right policies that prevent abuses to the rights of workers in their supply chains. But companies must also ensure that these policies permeate the day-to-day operations of the company and of its suppliers. As highlighted in the report accompanying our latest update to the Behind the Brands scorecard from March 2015, all the companies, including Unilever, have a long way to go to ensure that the commitments made by the companies actually get implemented in their operations. Unilever is not a laggard in developing its sourcing policies, but it must put in place those mechanism that ensure that its policies are actually alive in its operations.

In the interests of transparency, we have only assessed publicly available information in the Scorecard. The Scorecard assesses publicly available information that relates to the policies of these companies on their sourcing of agricultural commodities from developing countries. Where companies have relevant policies we have encouraged them to disclose these. We could not assess actual practices on farms and exactly how the Big 10 use their power to shape the behavior of their suppliers, because that information is not publicly available.

Sinds maart 2015 prijkt Unilever met 71% op nummer 1 van de Oxfam-ranking.

Waar uit mijn vorige blog blijkt, dat niet de bananenarbeiders dan wel de retailers beter worden van het Rainforest Alliance-logo, wond ook Paul Polman – CEO van Unilever – er eerder geen doekjes om:

It is the same with Lipton Tea: when we achieved the Rainforest Alliance certification, we saw our business growing in all the countries in which we did it, and consumers feeding back that the tea tastes better.

Dat Oxfam als actiegroep deze methodiek toepast, daar valt iets(iepietsie) voor te zeggen. Oxfam is zelf een sterk merk. Het stelt zich op als kritische vriend van andere brands. Wie jokt in zijn duurzaamheidsrapporten, beliegt m.a.w. zijn maatje.

Dat een Keurmerkenwijzer de scheiding der machten niet respecteert, ligt dan toch weer iets(iepietsie) anders. Hier herverpakt actiegroep Milieu Centraal zich als een consumentenadvies organisatie. Een snelle blik doorheen de imposante lijst aan keurmerken allerhande maakt echter dat we wellicht toch maar beter goed naar marketingdocent Ynte van Dam, van de Wageningen UR, moeten willen luisteren.

Volgens hem is het veel effectiever om producten, die slecht zijn voor het milieu e.d., van een negatief keurmerk te voorzien. Daarvoor zijn – afgaande op de resultaten van zijn recente proefschrift – consumenten namelijk gevoeliger.

Als we m.a.w. niet de goede producten een label geven, maar de slechte bijv. een rood kruis, dan zullen heel veel mensen bereid zijn zo’n product te vermijden en een wat hogere prijs willen betalen, zo stelde Ynte vast.
We willen niet het duurzaamste en duurste product kopen dat we kunnen vinden, maar we willen ook niet de grootste slechterik zijn. De meesten onder ons zijn geen heiligen, maar ook geen pertinente zondaars.

Volgens van Dam moet vooral de bodem – de slechtste producten – van de markt in beeld gebracht (gebrandmerkt) worden. Dat staat dan eerder los van labels, die toch ook en vooral steeds vaker tot een louter marketinginstrument verworden zijn.

De vraag “Zijn fair trade labels wel eerlijk tegen de consument?“, gisteren op MO.be gesteld door Sarah Vandoorne, hoeft zodoende ook niet per se meer beantwoord.

7 gedachtes over “de methodiek achter Keurmerkenwijzer.nl en Oxfam’s Behind The Brands

  1. Ja, Nick, vandaar dat ik in mijn artikel het antwoord van Oxfam citeer op de vraag hoe zij tot zulke resultaten komen. ‘Opmerkelijk’ is dat pers noch sympathisant zich daar verder ooit vragen bij stelt. Aangezien niemand echt geïnteresseerd te lijken, zegt het op die manier misschien ook wel iets over tot hoe ver een NGO nog kan gaan in haar stellingnames. En over the state of the planet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s