Fair trade voor eigen boeren begint met collectief minder maken

In de Standaard titelde men eergisteren “Fair Trade voor eigen boeren“. Het Europees Parlement vraagt landbouwcommissaris Phil Hogan wetgeving uit te werken om de kleine producent meer te beschermen t.a.v. de grote supermarktketens. [1]

Disproportioneel veel aanbieders (boeren en kleine producenten) staan tegenover heel weinig vragers (supermarkten) en dit zorgt ervoor dat de laatsten een te grote macht hebben, wat leidt tot lage prijzen voor de boeren maar ook tot contractueel oneerlijke praktijken’, is de redenering.

Maar hoe zit dat nu echt? Hebben Belgische boeren werkelijk nood aan Fair Trade? Wouter De Heij op zijn blog [2]:

Na de tweede wereldoorlog zorgde Europa met haar landbouwbeleid voor veel en goedkoop eten hebben. Enkele procenten teveel aan productie werd uit de markt gehaald. De afgelopen twintig jaar echter heeft de liberalisering ertoe geleid heeft dat er structureel 1-3% teveel gemaakt wordt.

Het resultaat van die paar procent teveel leidt tot prijzen die tientallen procenten lager zijn, veelal onder de kostprijs. De supermarktinkopers en de inkopers bij de Unilevers van deze wereld kopen immers wereldwijd in en door de enorme schaalvergroting zijn grote oligopolies ontstaan. De inkoopkracht – eigenlijk inkoopmacht dus – van deze oligopolies zorgt er dus voor dat de prijzen flink onderuit zakken. In het huidige systeem zijn boeren dus vooral leverancier van anonieme bulk-grondstoffen. En op die markt geldt vooral ‘veel voor een zeer lage prijs’. [3]

Er zijn volgens Nederlander De Heij maar drie oplossingsrichtingen, die het probleem van te lage prijzen in zijn land kunnen aanpakken. Lijkt me ook op te gaan voor Belgenland.

  1. Boeren gaan (weer) meer bijzondere producten maken. Dit zou kunnen via ‘Nederlands product als meest duurzaam, lekker en diervriendelijkst’.
  2. Boeren gaan (weer) zelf hun producten verwerken tot consumenten-producten (en via nieuwe merken verkopen?) D’r op d’r over dus…
  3. Maar vooral: aan de volumeknop draaien. Collectief minder maken.

Wouter (zelf wetenschapper-ondernemer) zijn oplossingen liggen er dus in, dat boeren/producenten hun eigen markt gaan regelen, middels slimmer ondernemen en samenwerken. Politici en ook vaak NGO’s menen dat het van regelgeving zal moeten komen.

Gelukkig is er dan Krijn Poppe. Op zijn blog duidt de Nederlandse econoom hoe landbouw-economische wetmatigheden in elkaar zitten, a.d.h.v. een populair wereldwinkelproduct, quinoa:

De prijzen van het wonderzaad uit de Andes namen de afgelopen jaren een hoge vlucht. Hoge prijzen lokken meer aanbod uit. En zodoende daalden tussen september 2014 en augustus 2015 de prijzen met 40%. De prijzen liggen nu op $2 per kg, waar een fair trade prijs toch zeker $2.60 zou moeten zijn. En er wordt gevreesd dat de prijzen nog verder zullen zakken, want Europese en Amerikaanse boeren zouden nog op behoorlijke voorraden zitten. Lonen in de producerende regio’s in Peru en Bolivia zijn inmiddels met 5% gedaald en de voedselconsumptie met 10%. Moderne telers in het Europese en Amerikaanse laagland met hun machines zijn veel efficiënter dan de Peruanen en Bolivianen. De oogst is te arbeidsintensief. [4]

[1] http://www.standaard.be/cnt/dmf20160606_02326047
[2] http://wdeheij.blogspot.be/2016/06/voldoende-beschikbaar-en-super-lage.html
[3] http://wdeheij.blogspot.be/2015/10/boeren-zijn-ingredient-leveranciers-en.html
[4] http://kjpoppe.blogspot.be/2016/06/gierstmelde-revisited.html

ZUID-AMERIKAANS GEWAS QUINOA NU OOK GEKWEEKT OP VLAAMSE BODEM

ZUID-AMERIKAANS GEWAS QUINOA NU OOK GEKWEEKT OP VLAAMSE BODEM

2 gedachtes over “Fair trade voor eigen boeren begint met collectief minder maken

  1. die boeren worden om de zoveel jaren gepord (door hun eigen vakorganisatie) om te schaalvergroten met schaalvergrootte leningen bij de bank waardoor ze schaalvergroot gebonden geraken via hun schuld aan die bank … en dan hebt ge ze waar ge ze moet hebben: in slavernij aan handen en voeten gebonden, en dan kunnen ze net onder de productiekostprijs produceren voor de big boys die dan de winst in hun zak steken …
    en als het echt te gortig wordt dan laten ze bvb wat duizenden liters melk wegvloeien uit protest omdat ze nog moeten toeleggen om die verkocht te krijgen aan de super melkfabriek en dan kunnen wij, het publiek, even geschokt reageren om al dat goed voedsel dat zomaar in de riool gekieperd wordt, maar na een paar weken krijgen ze dan toch enkele centiemen meer voor hun melk en ’t spel speelt weer verder …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s