labels Rainforest Alliance en UTZ fuseren en nemen mee …

Het stond eraan te komen en sinds gisteren is het een feit. Utz en Rainforest Alliance gaan in elkaar op. Ook Fairtrade NL zegt niet zondermeer “neen“, tegen het helpen vormen van een mogelijk toekomstig monopolie op de duurzame keurmerkenmarkt, “maar voor volledige samenwerking zijn de verschillen tussen Fairtrade en Rainforest/Utz voorlopig nog te groot“.

De nieuwe organisatie zal één uniforme duurzaamheidsstandaard voor de tropische landbouw creëren, het certificeringsproces versimpelen en de leefomstandigheden van boeren en lokale gemeenschappen die afhankelijk zijn van het regenwoud blijven verbeteren,” beloven Rainforest Alliance (RA) en UTZ ons in een gezamelijk schrijven [PDF].

Han de Groot – nu nog algemeen directeur van UTZ – zal aantreden als CEO van
de Rainforest Alliance. Nigel Sizer, de huidige president van de Rainforest Alliance, wordt Chief Program Officer, Advocacy, Landscapes en Livelihoods.

Lezer Luc @Bananas4all volgt de prestaties van het RA-label op de voet.

Via hem pikte ik de link op naar een interessante studie over RA.
Pakkende conclusie: “Based on data presented here, the RA seal cannot compete with organic farming when it comes to biodiversity conservation of arthropods and birds. The risk with the current RA label is that environmentally concerned consumers make choices they would not normally do when buying fruits and other products branded with this label.

Of wat te denken van deze, blijkbaar interessant voor Colruyt, Luc?

RA sleept al vele jaren een kwalijke reputatie met zich mee.
Oxfam Duitsland pakt er LIDL momenteel nog steeds over aan.
Lees ook het relaas van NGO Bananalink, dat vooraf ging aan deze beslissing: “Rainforest Alliance suspends Costa Rican banana and pineapple producer“.

Nu, het Fairtradekeurmerk heeft ook zijn problematische handelspartners.
Fyffes, één van de grootste leveranciers van verse Fairtradeproducten waaronder bananen, werd zopas (tijdelijk?) uit het Ethical Trading Initiative gezet, op vraag van de Britse algemene vakbond en NGO ‘Banana Link’.

Toekomstig CEO van RA Han de Groot kwam enkele jaren geleden persoonlijk reageren op deze blog, na mijn geweeklaag over de prestaties van UTZ:

de knoppen om aan te draaien en eea goed te beinvloeden zijn beperkt, helaas. Goede Impact studie en debat hierover brengen ons weer verder!

Luc houdt Han voortaan scherp in de gaten bij diens zoektocht naar knoppen van de meest duurzame makelij, durf ik verhopen 😉

Biologisch kun je nog kiezen, maar Fairtrade wordt verplicht – door de supermarkten

Waarom zou ik een goeie kop zoeken, als iemand hem al verzon. Die leende ik bij Bianca van der Ha. Zij schreef op Foodlog.nl – verrassend kritiekloos – over hoe supermarkten “afrekenen met het negatieve imago van ‘oneerlijke’ chocolade, koffie en thee“.

Teun van de Keuken (bedenker van Tony’s Chocolonely), eerder in de Volkskrant: Wrang, Fairtrade is een verdienmodel van supermarkten **.

Twee [1] [2] recente tweets laten eveneens een ander licht schijnen over deze vorm van heldendom in de retail. Zo hangen de bordjes weer meer in evenwicht.

Niet in evenwicht, dus, de externe sociale en milieukosten van bijvoorbeeld de teelt van conventionele bananen in vergelijking met Fairtrade-bananen. Bij die laatste liggen deze 45 procent lager dan bij de niet-gelabelde.

Fairtrade Original bestelde een studie bij True Price en Trucost. Op 15 Fairtrade plantages en bij 97 kleine boeren in Colombia, de Dominicaanse Republiek, Ecuador en Peru (de vier belangrijkste landen voor bananenteelt) werden data verzameld over gebruikte landbouwinput, werkomstandigheden en milieu-impact.

duurzaambedrijfsleven.nl maakte er een infographic van, handig voor in de klas. Ik maakte er een prent van, voor in een volgende powerpoint. Wil je ‘m deftig kunnen uitprinten, moet je inloggen op http://www.duurzaambedrijfsleven.nl/voeding/23207/infographic-dit-zijn-de-verborgen-kosten-van-een-banaan

Matthew Anderson bracht het boek “A History of Fairtrade in Contemporary Britain” uit. Enkele citaten uit de bespreking door Anthony Murray:

Oxfam first started the fair trade movement in Britain in 1959 when it sold pincushions made by Chinese refugees in Hong Kong.

A chapter on the co-operative movement looks at the sector’s impact on fair trade. Today, co-operatives are at the forefront of Fairtrade. The Co-op Group is the world’s largest Fairtrade wine retailer and its bananas, cocoa, coffee and tea are 100% Fairtrade.

But it wasn’t always this way.

Hoe dat zo kwam, lees je hier: “When Fairtrade wasn’t on the co-operative agenda – and how that was put right“.



** “kritische stukkies schrijven niet dan?“, tweette ene Wim Trommel hem terug 🙂

starterspakket Chocolatemakers voor Nederlandse Wereldwinkels – bewust zonder FT-keurmerk

Op zaterdag 13 mei 2017 – de Internationale Dag van de Fair Trade – zal het zeilend vrachtschip Tres Hombres van Fairtransport, na haar overtocht vanuit de Dominicaanse Republiek, weer afmeren aan de Amsterdamse kade.

Jorne, Andreas en Arjen trotseren ieder jaar weer de Atlantische Oceaan om de fijnste cacaobonen uit de Caraïben te halen. Met het zeilschip de Tres Hombres varen zij geheel op windkracht naar de Dominicaanse Republiek; daar halen zij de cacaobonen van de boeren van Conacado op voor de Chocolatemakers.

In hun kleine fabriekje maken Rodney & Enver sinds 2011 chocolade, waarbij ze – als enige Nederlandse chocoladebedrijf – elke stap in de keten zelf in handen hebben. Hierdoor kunnen ze alles zo duurzaam mogelijk doen. Ze kopen hoge kwaliteit biologische cacao direct bij boeren in Congo, Peru en de Dominicaanse Republiek. Dit doen ze voor een goede & eerlijke prijs. [VERDER ONDER PRENT]

met bio certificaat, zonder Fairtrade keurmerk

Chocolatemakers is geheel biologisch gecertificeerd maar kiest er anderzijds bewust voor om niét het Fairtrade keurmerk te voeren. Omdat het in hun ogen nog veel beter kan. Een paar voorbeelden:
> Ze betalen een goede prijs voor de cacao waarmee de boeren een ‘living income’ kunnen verdienen. Het Fairtrade minimum is momenteel $2000 per 1000kg cacao, met daarop een premium van $200. Zij betalen hun boeren minimaal een prijs van $3500 per 1000 kg. Een prijs waarbij de boeren in hun minimale levensonderhoud kunnen voorzien (eten, onderdak, scholing) en de mogelijkheid hebben om te investeren in onderhoud van hun plantage.
> Ze investeren rechtstreeks in hun boerencoöperaties. In Peru bouwen ze bijvoorbeeld samen met boerencoöperatie Norandino een cacaofabriek, zodat ze zelf cacao kunnen verwerken en lokaal meer waarde kunnen toevoegen en dus meer kunnen verdienen.

Om kennis te maken met deze chocolade, hebben ze speciaal voor Wereldwinkels een starterspakket samengesteld.

– 20 repen van iedere origine (10x melk & 10x puur uit Congo, DomRep & Peru)
– Chocolatemakers flyer om in de winkel bij de repen te plaatsen
– 10 Chocolatemakers ansichtkaarten van de 3 verschillende origines om aan klanten mee te geven

Deze chocolade wordt sinds kort dan ook verdeeld via FairPlaza in Culemborg.
Dit inkoopcentrum is ook bekend bij Vlaamse wereldwinkeliers, die al eens een in Holland ingekocht fairtradeproduct over de grens durven smokkelen.

Al ben ik in principe tegen die smokkel, toch horen in iedere Belgische wereldwinkel de stoere ‘Gorilla bars’ op het schap te liggen. Rodney en Enver halen hiervoor hun cacaco in Oost-Congo. Daar leven de laatste berggorilla’s ter de wereld. Hun leefgebied wordt helaas sterk verwoest door mensen die de grond gebruiken om geld te verdienen. Daarom besloten de Chocolatemakers hun handen uit de mouwen te steken en cacao aan te planten aan de rand van het Congolese park. De cacao wordt geproduceerd door kleine producenten rond het Virunga Nationaal park. Het is in dit park dat de laatste berggorilla’s huizen. De laatste drie jaar heeft de cacaoproductie daar tot een verdubbeling van het inkomen van 13.000 huishoudens bijgedragen en is de ontbossing met 50% gereduceerd. Werkgelegenheid voor de bevolking met het welzijn van de gorilla’s als onderpand. Smakelijk!

De duurzaamheidsmythe van NGO Unilever, volgens de Groene Amsterdammer

Enkele maanden geleden kreeg ik telefoon van Jaap Tielbeke, onderzoeksjournalist voor de Groene Amsterdammer. Ze schreven aan een stuk over de duurzaamheids-claims van Unilever en waren op kritische blogs van mijn hand beland.

Of we daarover konden praten. Zo geschiedde. En vandaag ontving ik post dat het stuk online staat met de vraag ‘Duurzaamheid uit een pakje: Hoe duurzaam is Unilever écht?‘.

Ik houd me met deze blog op in de slagschaduw van het NGO-gebeuren omtrent eerlijke handel. De openbaarheid zoek ik met mijn persoon niet op. Een goede reden daarvoor, wordt verwoord in het citaat van George Monbiot, in het artikel:

‘Bedrijven als Unilever omarmen hun critici en betrekken hen in een “open” dialoog waarin kritische afstand vervaagt en identiteiten versmelten.’

NGO’s van Oxfam tot Solidaridad vinden dat – in verschillende gradaties – okee zo. Ik werk voor Oxfam-Wereldwinkels, maar sta op zelf een mening te mogen vormen en afstand bewaren. Ik ben niet getrouwd met Oxfam. Wat ik leer schrijf ik hier – waar relevant voor mezelf – neer in mijn vrije tijd.

Enkele duidende citaten uit het stuk van Jaap en collega’s Groene A’dammers:

over Oxfam

Ontwikkelingsorganisatie Oxfam zwaait Unilever volop lof toe. Ieder jaar publiceert Oxfam Behind the Brands, een onderzoek waarin het de duurzaamheidsplannen van de tien grootste voedselbedrijven vergelijkt. […] Maar vindt die kritische controle nog wel voldoende plaats? Verburg laat een lange pauze vallen. ‘Daar valt over te twisten. Maar door de publieke commitments is er in ieder geval een algemene bewustwording.’

over Solidaridad

Schreef Roozen in de jaren tachtig nog kritisch over de problemen in de sojasector – ‘een brochure die alles zwart maakte’ –, inmiddels zoekt hij de constructieve dialoog. […] Daar plukt Solidaridad zelf ook vruchten van. Waar collega-organisaties ‘van sanering naar sanering lopen’, bloeit zijn organisatie, vertelt Roozen trots. ‘De algehele pot met ontwikkelingsgeld slinkt, maar wij weten een steeds groter deel naar ons toe te trekken.’

Roozen, beroemd geworden als oprichter van de keurmerken Max Havelaar én – als notoire nestbevuiler – daarna UTZ Certified kwam vorig jaar nog in opspraak over hoe hij dat ‘steeds groter deel‘ liet beheren door het Panamese adviesbureau Mossack Fonseca, op hun beurt berucht als spil in de Panama Papers (al laat de Groene A’dammer dit hier verder buiten beschouwing).

Naomi Klein beschreef in haar boek ‘NO LOGO’ hoe “Profitability lies in creating synergy“. Ik noemde zulk een recente praktijk – met weer een andere NGO mee als protagonist – onlangs het ‘Fairtrade UK / Mondolez duopoly scandal‘.

Het fairtradewereldje ligt ogenschijnlijk niet wakker van dit opgaan in elkaar van de voedingsreus en het fairtradekeurmerk. Enkele fairtradevrijwilligers in het Verenigd Koninkrijk zetten hierover twee petities online. Ze vonden nauwelijks gehoor.

Michael Gidney (CEO van de Britse Fairtrade Foundation) – zo lazen we begin deze maand nog op op just-food.com – roemt zijn werkgever voor de ‘bottom-up’ approach, maar krijgt het warm nog koud van bezorgde stemmen, die van onderuit de fairtradebeweging doorklinken. Zeer aannemelijk. Want in zelfs niet één van de duizend Fair Trade Towns wereldwijd wordt hieromtrent het debat gevoerd, zwijg stil aangemoedigd door Gidney’s ring van keurmerken.

Wat kan je aldus aan Paul Polman en zijn werkgever verwijten? De ene predikt zijn groot gelijk bij mekaar, de ander zwijgt of conformeert in het belang van zijn eigen overleven. Niks stichtends of wervends, maar des te herkenbaarder en menselijks.

Ondanks al het bovenstaande besluit ik dan ook met een citaat uit een interview met Polman, dat de Groene Amsterdammer – ondanks mijn advies – niet haalde, maar dat ik vaak verwerk en zal blijven doen in mijn presentaties voor derden:

Q: Everyone knows Ben and Jerry’s as the ethical ice cream brand…

A: Yes, but I’m using that as the example because that [embodies] the high standard of ethics we want to achieve across all our brands. Each should have a social mission, a product mission and an economic mission – and they should [complement and support] each other…

d.d. januari 2012 (bron: http://www.greenwisebusiness.co.uk – staat helaas offline)