tonen Barry Callebaut en Mondelēz gewoon leiderschap, voorbij de slogans en goede wil?

Oef, bloggen in het Flemglish doe ik dus niet ongestraft. T.t.z. het leek of gelijk stond de hele wereld aan mijn virtuele achterdeur. Het vervolg dient zich aan.
Lijkt het wat, dat te doen middels een eigentijds Modest Proposal?

Luc @Bananas4all deelde deze reportage over de cacao (op Fortune) nog eens. Dat zou iedere wereldwinkelier toch écht eens moeten willen lezen en uitkijken. Voorbij de slogans en de goede wil, klinkt het daar ter afsluiting:

“I think child labor cannot be just the responsibility of industry to solve. I think it’s the proverbial all-hands-on-deck: government, civil society, the private sector.” He pauses, taking in his own thought for a moment. “And there, you really need leadership.”

Is leiderschap mogelijk precies wat Barry Callebaut en Mondelēz vandaag tonen? Een vraag die zich opdringt, aan wie het artikel helemaal heeft uitgelezen.

Voor de cacao- en suikerboeren wordt het ondertussen binnenkort sowieso mee verder de broeksriem aantrekken. Vanaf volgend jaar staat op snoepautomaten in Nederland hoe lang je moet fietsen voor een Mars. En Nestlé ontwikkelt dan weer een methode om tot 40% minder suiker te komen in chocolade. Waarmee die boeren hun kinderen een fiets moeten kopen, wordt niet vermeld.

In Nederlands Limburg maakt een bedrijf dan weer miljoenen liters sap uit één sinaasappel. En zo kunnen ook onze sinaasappelboeren in Brazilië binnenkort gewoon de boom in, zonder dat er nog geschud of geplukt dient te worden.

Leiderschap is ook uitleggen dat de wereld straks gewoonweg minder boeren nodig zal hebben. Wie durft dié rol van spelleider aan?

rubics_cube

Advertenties

Fair trade voor eigen boeren begint met collectief minder maken

In de Standaard titelde men eergisteren “Fair Trade voor eigen boeren“. Het Europees Parlement vraagt landbouwcommissaris Phil Hogan wetgeving uit te werken om de kleine producent meer te beschermen t.a.v. de grote supermarktketens. [1]

Disproportioneel veel aanbieders (boeren en kleine producenten) staan tegenover heel weinig vragers (supermarkten) en dit zorgt ervoor dat de laatsten een te grote macht hebben, wat leidt tot lage prijzen voor de boeren maar ook tot contractueel oneerlijke praktijken’, is de redenering.

Maar hoe zit dat nu echt? Hebben Belgische boeren werkelijk nood aan Fair Trade? Wouter De Heij op zijn blog [2]:

Na de tweede wereldoorlog zorgde Europa met haar landbouwbeleid voor veel en goedkoop eten hebben. Enkele procenten teveel aan productie werd uit de markt gehaald. De afgelopen twintig jaar echter heeft de liberalisering ertoe geleid heeft dat er structureel 1-3% teveel gemaakt wordt.

Het resultaat van die paar procent teveel leidt tot prijzen die tientallen procenten lager zijn, veelal onder de kostprijs. De supermarktinkopers en de inkopers bij de Unilevers van deze wereld kopen immers wereldwijd in en door de enorme schaalvergroting zijn grote oligopolies ontstaan. De inkoopkracht – eigenlijk inkoopmacht dus – van deze oligopolies zorgt er dus voor dat de prijzen flink onderuit zakken. In het huidige systeem zijn boeren dus vooral leverancier van anonieme bulk-grondstoffen. En op die markt geldt vooral ‘veel voor een zeer lage prijs’. [3]

Er zijn volgens Nederlander De Heij maar drie oplossingsrichtingen, die het probleem van te lage prijzen in zijn land kunnen aanpakken. Lijkt me ook op te gaan voor Belgenland.

  1. Boeren gaan (weer) meer bijzondere producten maken. Dit zou kunnen via ‘Nederlands product als meest duurzaam, lekker en diervriendelijkst’.
  2. Boeren gaan (weer) zelf hun producten verwerken tot consumenten-producten (en via nieuwe merken verkopen?) D’r op d’r over dus…
  3. Maar vooral: aan de volumeknop draaien. Collectief minder maken.

Wouter (zelf wetenschapper-ondernemer) zijn oplossingen liggen er dus in, dat boeren/producenten hun eigen markt gaan regelen, middels slimmer ondernemen en samenwerken. Politici en ook vaak NGO’s menen dat het van regelgeving zal moeten komen.

Gelukkig is er dan Krijn Poppe. Op zijn blog duidt de Nederlandse econoom hoe landbouw-economische wetmatigheden in elkaar zitten, a.d.h.v. een populair wereldwinkelproduct, quinoa:

De prijzen van het wonderzaad uit de Andes namen de afgelopen jaren een hoge vlucht. Hoge prijzen lokken meer aanbod uit. En zodoende daalden tussen september 2014 en augustus 2015 de prijzen met 40%. De prijzen liggen nu op $2 per kg, waar een fair trade prijs toch zeker $2.60 zou moeten zijn. En er wordt gevreesd dat de prijzen nog verder zullen zakken, want Europese en Amerikaanse boeren zouden nog op behoorlijke voorraden zitten. Lonen in de producerende regio’s in Peru en Bolivia zijn inmiddels met 5% gedaald en de voedselconsumptie met 10%. Moderne telers in het Europese en Amerikaanse laagland met hun machines zijn veel efficiënter dan de Peruanen en Bolivianen. De oogst is te arbeidsintensief. [4]

[1] http://www.standaard.be/cnt/dmf20160606_02326047
[2] http://wdeheij.blogspot.be/2016/06/voldoende-beschikbaar-en-super-lage.html
[3] http://wdeheij.blogspot.be/2015/10/boeren-zijn-ingredient-leveranciers-en.html
[4] http://kjpoppe.blogspot.be/2016/06/gierstmelde-revisited.html

ZUID-AMERIKAANS GEWAS QUINOA NU OOK GEKWEEKT OP VLAAMSE BODEM

ZUID-AMERIKAANS GEWAS QUINOA NU OOK GEKWEEKT OP VLAAMSE BODEM

chocoladetekort: Italiaanse passatamaffia zet Ghanese boerenjongens op de boot naar de EU

In de reeks Kerstuniversiteit 2014 leggen we uit waarom de cacaoboer arm blijft.
INTERMEZZO: de EU lust geen ontwikkelende landbouwindustrie in Ghana.

Ik berichtte in deze reeks al over hoe de EU een importtaks van 50% op de zoetwaren van de Oekraïense chocoladepresident Petro Poroshenko wil heffen.

Nogal wat mensen vinden toch dat de fairtraders beter chocolade in Afrika laten maken, om zo het Europese oorlogsbeleid vermomd als vrijhandel te ontmaskeren.

The Dark Side of the Italian Tomato

KLIK VOOR WEBAPP

KLIK VOOR DE WEBAPP

Italië leidt de Europese tomatenverwerkende industrie met een aandeel van 53% van de productie. De EU investeert zwaar in die industrie. Deze verwerkt de tomaten tot saus en concentraat, waarmee de straten van Accra, hoofdstad van Ghana, worden overspoeld om zo de verwerkende industrie aldaar te breken.

Deze documentaire toont hoe hierdoor de jeugd in Ghana wordt beroofd van kansen op werk. Velen zijn gemigreerd naar Europa, en belandden als plukkers-zonder-papieren… in de tomatenvelden van Zuid-Italië.


Bekijk de webappdocu via webapps.aljazeera.net.

BEKIJK DE WEBREPORTAGE OP AL JAZEERA

BEKIJK DE WEBREPORTAGE OP AL JAZEERA

Uit de reeks: Kerstuniversiteit 2014

chocolade zonder cacao(boeren) – misdaad tegen de menselijkheid?

Vandaag ging de World Cocoa Conference door in Amsterdam. De ambassadeur voor Nederland in Ghana en Ivoorkust, Hans Docter, tweette:

Tweet Hans Docter

Tweet Hans Docter:

“Zeker, met harder, beter werken verdien je meer, maar met andere gewassen verdien je meer met minder werk.”


Rainforest Alliance (RA) retweette dit. Misschien begint het haar dan toch te dagen?
RA wil cacaoboeren namelijk niet beter betalen. Het wil boeren harder doen werken en meer doen produceren. Het suggereert, dat boeren beter af zijn, door meer cacao te produceren en dankzij de samenwerking met RA.

Dat klopt gewoonweg niet. Zoals Hans Docter terecht aangeeft. Hij zal het wel weten.

Limburg (waar ik woon) moest nog niet zo lang geleden haar steenkoolmijnen sluiten. Reden: verlieslatend en eigenlijk wilde stilaan niemand er nog in werken. Dus in de feiten was het een overbodige industrietak geworden.

Om één of andere reden moeten Ghana en Ivoorkust willens-nillens hun cacaoplantages open houden. Die zijn ook nauwelijks winstgevend en stilaan wil niemand er nog werken. Wie dat wel wil moet dat blijkbaar doen onder strikte regels, van wat me voorkomt als een welhaast neo-kolonealistisch regime van de keurmerken, terwille van haar broodheren uit de snoepindustrie.

Voor alle keurmerken geldt, wat Foodlog.nl onlangs stelde:

Fairtrade staat klaarblijkelijk voor de uitdaging om aan te tonen dat het niet klem is komen te zitten tussen echte menselijke kleinschaligheid en goed georganiseerde grootschaligheid.

Kleine cacaoboeren met alle macht proberen aan deze verlieslatende teelt te houden – zonder drastische aanpak van de machtsconcentratie/het onevenwicht in de hele chocoladeketen (iets waar Oxfam-Wereldwinkels werk van wil maken) – is dan ook een misdaad tegen de menselijkheid.

Niels FC Willems zegt het zo op Facebook:

KLIK VOOR NIELS FC WILLEMS ZIJN FACEBOOKPAGINA

KLIK VOOR NIELS FC WILLEMS ZIJN FACEBOOKPAGINA

LEES OOK: Rainforest Alliance suggereert: “voor Ivoriaanse cacaoboer is vier keer niks meer dan totaalniks”