VIDEO: Ivo Belet belooft Oxfam-Wereldwinkels steun voor afbouwen van handelsbarrières EU

De trekkersgroep FairTradeGemeente Hasselt legde op 29 april haar gemeente-raadsleden de ZUIDPOLL [ * ] van Oxfam-Wereldwinkels ter ondertekening voor.

Na een goed gesprek met Andrés González Aguilera van de Paraguayaanse rietsuikercoöperatie Manduvirá belooft Hasselts Europarlementslid Ivo Belet (CD&V) nu zich actief in te zullen zetten voor het afbouwen van de onrechtvaardige handelsmaatregelen, die de Europese markt afschermen voor suiker uit het Zuiden.

Ivo Belet vertelde Andrés het eens te zijn met de economische analyse die Oxfam-Wereldwinkels maakt in haar studie over het onrecht dat momenteel ingebakken zit in de Europese handelsregels. Daarin wijst Oxfam er op dat de huidige handelsregels niet ten goede komen van noch de Europese consumenten, noch de Zuiderse producenten.

Ivo Belet:

“De volgende stap zal zijn dat er ruimte komt voor het afbouwen van de importtarieven [op suiker uit Paraguay]. Daar zullen wij mee voor ijveren.”

Belet benadrukt wél dat de Europese bietsuikerboeren niet in de kou mogen staan. Toch lijkt het tegenstrijdig volgens Oxfam-Wereldwinkels om de ene handelsbelemmering – m.n. invoertarieven – af te bouwen en ondertussen een andere belemmering – m.n. lokale landbouwsubsidies – te behouden. Wat Andrés en zijn collega-rietsuikerboeren vragen, is een juiste toegang tot de markt – zonder belemmeringen. Oxfam-Wereldwinkels hoopt bij het begin van het politieke jaar de Europarlementsleden als bondgenoten te mogen beschouwen in het ijveren voor een eerlijke handel.

[ * ] Ivo Belet ondertekende, net als 513 andere collega-politici, de ZUIDPOLL op www.fairtradeday.be. Ook heel wat andere Hasseltse kandidaten bij de komende verkiezingen ondertekenden die ZUIDPOLL. Hier vind je het hele overzicht.

Advertenties

Fairtradelabels voortaan toegelaten in openbare aanbestedingen #ChubbyCheckerCoffee deel3

Douwe Egberts, drink uw zjat leeg en druip het af.

TWEET BART STAES, GROEN!

TWEET BART STAES, GROEN!


“Kan de overheid duurzaamheidscriteria opleggen?” Dat was de hamvraag in de zogenaamde koffieoorlog tussen het Fair Trade label en Douwe Egberts. Groen Europarlementslid Bart Staes berichtte gisteren over de nieuwe richtlijnen rond openbare aanbestedingen. Die moeten een einde stellen aan getwist, zoals in de zaak Douwe Egberts versus Vlaams Brabant.

“Positief is dat duurzaamheidscriteria zoals milieu, sociale aspecten en fair trade het eindelijk halen op de laagste prijs”,

weet Staes, die met de nieuwe wetgeving tegelijk ook naar vereenvoudiging streeft.

Openbaar aanbesteden zal in de toekomst eenvoudiger kunnen, niet alleen voor kmo’s, maar ook voor lokale overheden. Die laatste bestellen ongeveer 20% van hun aankopen van goederen en diensten via deze procedure.

flauwe egberts

Enkele jaren terug veroordeelde een rechtbank nog de provincie Vlaams Brabant voor het onterecht opnemen van een duurzaamheidslabel als criterium voor hun koffie, na klacht van Douwe Egberts. Met de nieuwe regels behoort dit tot het verleden. Staes, die zelf lid is van de parlementaire werkgroep Fair Trade, noemt dit een overwinning.

“Labels zoals Fair Trade of Max Havelaar tonen aan dat hun producten zijn gefabriceerd met respect voor sociale omstandigheden, een minimale impact op het milieu, een faire prijs voor de producent. Dat zijn veel vliegen in één klap nu het Europees Parlement wil dat de toekenningscriteria bij gunning vooral kwalitatief van aard zijn. Natuurlijk blijft prijs een belangrijk element, maar de levenscycluskost wordt hierbij doorslaggevend. Men zal dus ook de kosten aan energieconsumptie of andere grondstoffen in rekening moeten brengen.”

Staes:

“Het is nu kwestie dat de richtlijnen snel omgezet worden in nationale wetgeving, zodat mensen zien dat Europa niet altijd alleen maar de kaart trekt van het geld, maar duidelijk laat zien dat duurzaamheid en sociale elementen belangrijk zijn om de toekomst te verzekeren.”

“beter blode Douwe dan dode Douwe”

Douwe Egberts geloofde van in den beginne zelf al niet in haar eigen spookverhalen en is al langer verdeler van fairtradekoffie voor op kantoor.

aan het infuus achter de barbeque

9 miljoen

Europa consumeerde tussen 1990 en 2008 wereldwijd 9 miljoen ha bos, onder meer voor sojateelt. Dat blijkt uit een studie van de EU-Commissie.

Bosareaal in enkele West-Europese landen

 


Bosareaal (ha)

Bos
(%)

Bos per
inwoner (m2)

Nederland

335.000

10

200

Belgie

620.000

20

600

Denemarken

512.000

12

1000

Duitsland

10.800.000

29

1300

Frankrijk

14.200.000

26

2300

Bron: Landenorientatie VVNH (1995)

ontbossing

In de afgelopen jaren was de ontbossing het grootst in de tropische gebieden, terwijl in Europa en Oost-Azië het bebost oppervlak weer toeneemt.

Recente ontbossing en herbebossing in de wereld. Bron: VN-FAO.

Recente ontbossing en herbebossing in de wereld. Bron: VN-FAO.


Lees meer op hoesnel.nl.

Wereldwijd is er per persoon vandaag nog slechts de helft bos als in 1960.

Leer meer en doe de Sustainable Forest-quiz.

aan het infuus

[…] interne factoren zou[den] wel eens voldoende kunnen blijken voor het in gang zetten van zodanige veranderingen in Brazilië, dat die in Europa een schokgolf kunnen veroorzaken. Zo bezien is die hele eiwitstroom vanuit de Derde Wereld, waarvan nu sprake is, bijna een infuus waar Europa aan ligt.

dixt Jan Douwe van der Ploeg.
Lees meer op deze blog: “plunder by trade als een *, dat de ruit doet barsten“.

Belgische overheid financiert plundertochten

De Westerse honger naar veel en goedkoop voedsel, legt een grote druk op de landbouwgrond in het Zuiden. En België laat zich daarin allerminst onbetuigd. Vooral in de import van soja en palmolie weegt ons land relatief zwaar door.

Lees meer op deze blog: plunder by trade als een *, dat de ruit doet barsten

Uit de reeks: Zomeruniversiteit 2013

Europa verwijst kleine suikerrietproducent naar de bedelstand – is fair trade het alternatief?

LEES OOK: Max Havelaar-slavensuiker – van mass balance tot plunder-by-fairtrade

In 2015 wil Europa een geheel nieuwe landbouwpolitiek in de steigers hebben staan. Voor 400.000 mensen in ontwikkelingslanden dreigt een ramp.

nieuw landbouwakkoord op CAP van suikerrietboer


Die CAP (Common Agricultural Policy) is ooit opgezet om Europa zelfvoorzienend in voedsel te maken. Daarom werd onze graanmarkt beschermd, maar de eiwitmarkt zetten we in 1992 open voor de wereld. Gevolg was enorme soja-importen in Europa, tot wel 30 miljoen ton voor veevoeder. Een ecologische ramp.

Behalve een graanmarkt en een eiwitmarkt is er nog een derde grote markt binnen de Europese primaire sector, de suikermarkt. Deze wordt nu ook helemaal opengezet, met zeer kwalijke gevolgen voor 400.000 mensen in ontwikkelingslanden, die leven van de suikerrietproductie.

We produceren in ons werelddeel 13 miljoen ton suiker voor voeding – voor een prijs die ver boven de wereldmarktprijs ligt – en die hoeveelheid (85% van de interne markt) is afgeschermd voor de rest van de wereld. Wel heeft de Wereldhandelsorganisatie (WTO) voor elkaar gekregen dat derdewereldlanden 2,5 miljoen ton suiker naar Europa mogen exporteren. Suiker die Europa niet weer terug op de wereldmarkt mag dumpen. Met andere woorden, de suikermarkt voor de voedingsmiddelenindustrie zat volkomen op slot met import- en exportquota. Europa veranderde echter ook van een netto suikerexporteur in een netto importeur.

einde van de suikerquota – einde van de kleine suikerrietboer

Nu heeft Europa beslist dat die suikerquota nog zullen lopen tot en met 30 september 2017. Nadien is deze teelt niet langer aan een productiebeperking onderhevig. Een impactstudie van de Europese Commissie wijst op een daling van de suikerprijs van gemiddeld 3%. Een onstabiele, meer volatiele en lager geprijsde Europese markt maakt het voor ACS (African Caribbean and Pacific)- en MOL (Minst Ontwikkelde)-landen niet aantrekkelijk om naar de EU te exporteren, waardoor ze potentieel gunstige afzetmarkten zullen verliezen, met bovendien een meer acute concurrentie van de Europese productie. Suikerbieten zijn overingens vandaag het aantrekkelijkste gewas voor de Europese boer. Het levert hem per hectare zo’n € 500 meer op dan andere gewassen. Maar bij een lagere suikerprijs, bijvoorbeeld op het niveau van rietsuiker (250 euro per ton) zou de teelt van suikerbieten ook in Noordwest Europa wel eens minder aantrekkelijk kunnen worden.

fair trade en suiker

Grote winnaar van de Europese suikerhervorming zijn de multinationale concerns van voedingsproducten. De suiker die zij in hun producten verwerken, zal goedkoper worden.

Maar in landen als Barbados, Belize, Guyana, Fiji, Madagascar en Jamaica werken meer dan 400.000 mensen direct of indirect in de suikerproductie. Het merendeel daarvan wordt uitgevoerd naar Europa. Zonder bijkomende steunmaatregelen (bijv. hulp bij het verhogen van de productiviteit) zal het einde van de quotas de landen uit de markt prijzen. Andere landen met hoge armoedecijfers als Ethiopië, Malawi, Mozambique, Zambia en Zimbabwe zullen de armoede wellicht ook zien toenemen, als resultaat van de veranderingen.

In het Verenigd Koninkrijk maakt de Fairtrade Foundation misbaar over de aangekondigde hervormingen. Terecht. Al kan de vraag gesteld worden, of de vorm van fair trade die zij voorstaat een alternatief is. Nogal wat grote spelers op de markt voor consumentensuiker grepen de hoge prijzen (TE hoge prijzen, volgens de Europese Commissie) op de Europese markt aan, om in de minst-ontwikkelde landen (MOL) te gaan investeren in kleine boerensuiker. In combinatie met de hoge suikerprijzen maakt de voorkeursbehandeling, die deze landen genieten (weldra ‘genoten’) inzake bijv. vrijstelling van invoerbeperkingen, dat de fairtradesuikerhandel voor bedrijven als Candico of Tate & Lyle een lucratieve handel werd in Europa.

Daar zijn toch wel wat stevige bedenkingen bij te maken.

Verschenen in de reeks: Zomeruniversiteit 2013