het failliet van de happyclappymarketing

Ignace van Doorselaere (“Ethisch groeien – ondernemen met aandacht voor mensen”)

“In communicatie geldt er één gouden tip: als niets nog werkt, probeer het dan met de waarheid (if everything fails, try the truth). Bedrijven doen vaak teveel moeite om de waarheid te verbergen of te verbloemen en geven een zeer eenzijdige en mooiverpakte of zelfs verdraaide voorstelling van de feiten. Dat soort communicatie wordt uiteindelijk lachwekkend, en heeft een averechts effect omdat ze wordt ingehaald door ganggeruchten en de ‘koffieruimte’.”

misstanden bij productie Unilever-thee

Ik stuurde enkele weken geleden een mail aan Anniek Mauser, Sustainability Director Unilever Benelux, over het Caring Dairy-programma van Ben & Jerry’s. Daarop kreeg ik gisteren antwoord. Dat vind je dieper in dit artikel.

Maar eerst de brandende actualiteit.

Justin Rowlatt (bekijk reportage op BBC World) onderzocht de benarde situatie van de werknemers op de theeplantages in de Indische staat Assam. Hij trof er vernederende omstandigheden aan op de theeplantages, die o.m. aan Unilever leveren.

Dit lijkt niet te kloppen, met de beelden uit de kleurplaatjes, die Unilever zelf verspreidt.

Ik schreef er al uitgebreid over en hou het verder kort (lees er hier alles over):

Het komt over als bewust wazige stellingen poneren, die een belofte doen uitschijnen, die niet gefundeerd kan worden met onbetwistbare cijfers en dus in de feiten wellicht veel minder voorstelt, dan we moeten geloven.

Vorig jaar in de zomer vertelde ik hoe voedingsgigant Unilever
1) haar omvang wil verdubbelen, maar
2) tegelijkertijd haar milieuvoetafdruk wil verkleinen.
3) Het legt de kosten daarvoor bij de Lipton-theeplukkers, die het zegt te helpen,
4) met de hulp van een beroemde NGO en certificeerder.

En nu komt de BBC met vervelende beelden.

Wellicht geen paniek aan boord. Slechte arbeids- en leefomstandigheden op de theeplantages zijn volgens punt 9 op deze pagina uit een powerpointpresentatie van Unilever nl. zeer waarschijnlijk, maar eerder onschadelijk voor de handel.

SLECHTE ARBEIDS- EN LEEFOMSTANDIGHEDEN OP DE THEEPLANTAGES ZIJN VOLGENS DEZE PPT VAN UNILEVER ZEER WAARSCHIJNLIJK, MAAR ONSCHADELIJK VOOR DE HANDEL

SLECHTE ARBEIDS- EN LEEFOMSTANDIGHEDEN OP DE THEEPLANTAGES ZIJN VOLGENS PUNT 9 OP DEZE PAGINA UIT EEN POWERPOINTPRESENTATIE VAN UNILEVER ZEER WAARSCHIJNLIJK, MAAR EERDER ONSCHADELIJK VOOR DE HANDEL

Leedvermaak heb ik er echt niet over. Het is niet om te lachen. Het is jammer genoeg tekenend voor het failliet van de sprookjesboekmarketing. Iets waar niet enkel Unilever zich aan bezondigt.

Tony’s Chocolonely

Ik bracht je ook al het artikel van onderzoeksjournalist Janneke Donkerlo over Tony’s Chocolonely, dat verscheen begin december in NRC Handelsblad. Van de meerprijs van circa 25 procent, die de consument voor Tony’s repen betaalt, zou slechts een fractie bij de boeren belanden.

Janneke Donkerlo schreef:

”De aandacht gaat nu te veel naar de vrolijke gezichten en de succesverhalen. Hierdoor heeft het bedrijf soms een hoog happy clappy-gehalte.”

Tony’s weet haar verhaal zo te brengen, dat wat blijft hangen is dat hun boeren een inkomen hebben boven de armoedegrens. Volgens Donkerlo een schandaal.
Chocoladebedrijven zouden beter een fractie van hun marketingbudget (20% v.d. reep) aan de boeren betalen,” meent ze. Dat zou meer opleveren voor de cacaoboer.
[ update: lees over deze laatste zin de reactie van JanneKE Donkerlo, onderaan ]

Toestanden als welke de BBC in India aantrof, ga je echter niet tegenkomen bij de cacaoboeren van Tony’s in Ghana. Dat zeker niet.

Janneke Donkerlo is scherp, maar ook fair, en schreef in ‘Ongelijk verdeeld‘:

Ook kwamen er vijf nieuwe toiletgebouwen voor scholieren – een gift van de Chocolonely Foundation, een fonds waarmee Tony’s goede doelen steunt en in dorpen zijn naamsbekendheid vergroot. Het geld komt uit de verkoop van chocola.

Ben & Jerry’s

Ook expert in nogal schreeuwerige kleurprentjes-marketing is het zwaar gehypte Ben & Jerry’s. Toch schreef ik er pas nog lovende woorden over: “Unilever middels Ben & Jerry’s als een megafoon voor de stem van het volk“.

Sommigen zullen daarbij de wenkbrauwen gefronst hebben. Maar we zullen hoedanook door die fase uit moeten. Het publiek, NGO’s en multinationals gaan het SAMEN moeten doen. Geen hoop of geloof stellen in elkaar is geen optie.

Daarmee over naar de vraag die ik stelde aan Anniek Mauser. De ‘Sustainability Director Unilever Benelux’ die persoonlijk terugmailt, dat is toch wel wat. Maar anderzijds: is dat eigenlijk wel haar taak/job?

Ernstige bedenking, die ik daarbij heb, is namelijk dat Unilever schijnbaar meer werkvolk voor leuke praatjes en plaatjes heeft, dan mensen die met zorg de duurzaamheidsclaims funderen en documenteren. En dus moet de directeur duurzaamheid zich maar wat behelpen. Zo was het ronduit ontgoochelend, wat ze me uiteindelijk kon doorsturen bij mijn eerdere vraag rond de claims die Unilever maakt over haar thee. En ook de claims die Ben & Jerry’s maakt, over haar gelukkige koeien en gelukkige boeren, blijken mager gedocumenteerd.

Mijn vraag aan Anniek was:

Op Foodlog gaat het vandaag veel over melk en Ben & Jerry’s zette ik zelf in de aandacht omwille van de nieuwe klimaattop-smaak: http://www.foodlog.nl/artikel//28-8-in-de-media/allcomments/#comment-162905

Nu meldde iemand in een reactie: “In ruil voor deelname krijgen Caring Dairy™-boeren wat extra voor hun inzet.” (staat zo op website B&J)
Hoeveel is dat extra? Gaat het over meer dan enkel 2 cent per liter, wat de vragensteller raadde? Gaat het ‘meer’ ook over langetermijnafspraken etc…

Gisteren kreeg ik dus antwoord van Anniek en dat waardeer ik:

Excuus voor antwoord dat even op zich liet wachten.

We betalen ruim 1ct per liter voor de implementatie van Caring Dairy programma en weidegang.

Daarnaast zit voor de boer grote winst in het slimmer, beter, efficienter, duurzamer gaan boeren door deelname aan het Caring Dairy programma wat bv betekent dat de melkveehouder aan tenminste 3 interactieve workshops per jaar deelneemt en de daaruit voortkomende verbeterplannen en implementatie daarvan.

Caring Dairy kijkt geintegreerd naar de balans tussen de verschillende duurzaamheidsaspecten: milieu-impactreductie, sociale omstandigheden/welzijn van de boer, dierenwelzijn en economische duurzaamheid. Het gaat dus ook over hoe je met minder input en kosten, meer kunt produceren. Duurzamer in de breedste zin van het woord.

Veel meer weten we nu echter ook weer niet. Ik ga er niet verder op in. Ik ga er eerst nog wat over doorvragen en -graven.

en wat hebben we vandaag geleerd?

Ik rond dit stuk af, met een link naar het artikel op het Financieel Dagblad gisteren [PDF], waaruit onderstaande – mét daaronder het openingscitaat van deze blogpost – voortaan boven de bureau van Anniek en Paul moet hangen:

‘Bij PG Tips zijn wij er trots op dat wij één van de grote merken zijn met een 100%-keurmerk van de Rainforest Alliance’, zo schrijft Unilever op z’n website. ‘Dus kunt u genieten van een kop PG Tips met de zekerheid dat wij zorgen voor de mensen die uw thee verbouwen.’

Ondervoeding, gebrek aan sanitair en kinderarbeid; de plantages in India waar ook Unilever zijn thee vandaan haalt, hebben wel het stempel ‘duurzaam’ maar zijn het niet.

zakje Liptonthee met het Rainforest Alliance keurmerk

Arbeidsproblemen op theeplantages met Rainforest Alliance keurmerk dynamiteren Unilever’s “Lipton For The Future” programma

UPDATE: een interessante alsook ontnuchterende documentaire was 6 augustus 2013 te zien op ARTEplus7. Klik op volgende link en YouTube opent in een nieuw venster -> KLIK HIER. Je belandt in the world according to Unilever. Zoals die er volgens het Nederbritse bedrijf in Kenya dient uit te zien. Voor haar plantage-arbeiders, dus.

BEKIJK DE BEELDEN UIT DE ARTEplus7-REPORTAGE

BEKIJK DE BEELDEN UIT DE ARTEplus7-REPORTAGE vanaf 1:01:30 in de reportage

Helaas is de video offline gezet. Dit is de reactie van the Rainforest Alliance op de documentaire: Rainforest Alliance Responses, Clarification and Corrections to “Le business du commerce equitable” / “Der Faire Handel auf dem Prüfstand”.

HEBBES: we hebben ‘m terug online gevonden

BCE from Le SITE RESISTANCE MEDIAS on Vimeo.

2 november 2011 – Het gaat van kwaad naar erger met het keurmerk Rainforest Alliance. En het weinige geld dat Unilever ‘haar’ Lipton theeboeren gunt, blijkt wederom erg zuur verdiend. Het is en blijft leven van de woeker, voor de Anglo-Hollandse voedselgigant.

Arbeiders die thee plukken voor Unilever in India en Kenia hebben te kampen met problematische arbeidsomstandigheden en arbeidsrechtenschendingen, ook als deze thee het duurzaamheidscertificaat Rainforest Alliance draagt.

Dat bericht Foodlog.nl over het rapport “Certified Unilever Tea. Small cup, big difference?“, dat SOMO en LIW vandaag uitbrengen.

Niet dat ik de goede intenties van Unilever helemaal in twijfel wil trekken, maar wanneer je veel geld uitgeeft aan reclamefilmpjes over gelukkige kinderen die naar school kunnen gaan – dankzij ons door Rainforest Alliance gelabelde Lipton te doen drinken – dan vraag ik me af wat de bewakers van de reclamecode met dit onderzoek gaan doen.

SOMO-onderzoekster Sanne van der Wal:

De bevindingen uit ons nieuwe onderzoek roepen twijfels op over de betrouwbaarheid van het Rainforest Alliance keurmerk. Toch heeft dit onderzoek niet primair de intentie om de betrouwbaarheid van keurmerken in twijfel te trekken en daarmee de groei van keurmerken in deze sector te remmen. Wel denken we dat het creëren van meer helderheid over de effectiviteit van de keurmerken in ieders belang is. En daarmee maakt dit onderzoek een begin.

Nu is het uiteraard niet onmiddellijk faire handel, waar Rainforest Alliance zegt voor te staan. En Unilever al even min. Dirk Barrez hierover:

Unilever besliste om met Rainforest Alliance in zee te gaan. Ze wil haar ganse theeproductie bestickeren met het label van de kikker. Door de hogere prijs die ze zal betalen, schat Unilever de meerinkomsten voor zowat twee miljoen boeren en plantagearbeiders op 5 miljoen euro in 2015.

Dat klinkt gigantisch, maar deel 5 miljoen euro door 2 miljoen bevoordeelden en dit betekent dat in 2015 twee miljoen mensen hun jaarinkomen gemiddeld met 2,5 euro zullen zien stijgen. Beter dan niets, maar alles behalve indrukwekkend.

Het dient echter wel gezegd dat de theehandel een bijzonder lastige is, om proberen te vermenselijken (zo noem ik het). Ook binnen de fair trade lopen de gemoederen hoog op over of de strategie – welke Max Havelaar overnam van RA – om met plantages te werken ipv kleine boeren-groepen vol te houden blijft, wegens gelijkaardige problemen.
( lees ook: TEST AANKOOP – “rechteloos op de weidse vlakken” )

Rainforest Alliance kampt echter met een structureel probleem. En Unilever nu ook.

de boosaardige werken van Chiquita

In de USA heeft de belastingbetaler ondertussen al veel geld uitgegeven, middels aan door de overheid tegen Chiquita aangespannen rechtszaken. Chiquita, zoals geweten, de eerste – en nog steeds – grote broodheer van Rainforest Alliance.

Rainforest Alliance én Unilever vinden het kennelijk moeten kunnen. Want waarom blijft de eerste de Chiquita-bananen van haar duurzaamheidslabel voorzien en waarom is dit voor Unilever geen probleem?

Uit dit voorjaar vrijgegeven documenten in de rechtszaak “de staat vs Chiquita”:
(ook de rol van Chiquita in België komt hier ter sprake…)
LINK naar het rechtbankdossier: http://firedoglake.com/documents/chiquita-lawsuit/

1. There’s the way Chiquita helped the right wing AUC import 3000 AK-47s.

” In 2001, Chiquita facilitated the clandestine and illegal transfer of arms and ammunition from Nicaragua to the AUC.

[snip]

Instead of docking in Panama, the Otterloo [a ship registered in Panama and carrying 3000 AK-47s] instead went to Turbo, Colombia, where Chiquita, through Banadex, operated a private port facility for the transport of bananas and other cargo.

After the Otterloo docked at Chiquita’s port in Turbo, Banadex employees unloaded crates containing the assault rifles and ammunition. On information and belief, the AUC, which had free access to the port, then loaded these rifles onto AUC vehicles and took possession of them.”

2. And there’s the way Chiquita helped the AUC export coke.

“Colombian prosecutors have charged that the AUC shipped drugs on Chiquita’s boats carrying bananas to Europe.

[snip]

More than one and a half tons of cocaine have been found hidden in Defendant’s produce, valued at over 33 million dollars. Two of the ships on which drugs were found were named the Chiquita Bremen and the Chiquita Belgie.”

3. And finally, there’s the way Chiquita relied on AUC to break the unions.

“After its agreement with Chiquita, the AUC understood that one goal of its campaign of terror was to force laborers to work in the plantations. Anyone who disobeyed the order knew what would happen to them. For example, one individual who worked in Chiquita’s offices at a plantation in Urabá, was present when paramilitaries arrived at the plantation and summarily executed a banana worker who had been seen as a troublemaker because his slow work held up the production line. Another individual saw paramilitaries arrive to threaten banana workers after a salary dispute.

[snip]

In addition to directly suppressing labor activity, the paramilitaries regulated the banana-growing population and protected Chiquita’s profitability by controlling the provision of medical services in the towns of Urabá. Residents of Apartadó reported that they feared seeing doctors because they believed that medical personnel were under the control of the AUC. On information and belief, this arrangement benefited Chiquita because it allowed the paramilitaries to inform the company of its employees’ medical issues that could potentially affect labor productivity, including pregnancy.”

zakje Liptonthee met het Rainforest Alliance keurmerk

Dr. Vandana Shiva (Navdanya): globalisering en de wereldwijde oorlog tegen de boerenstand

“Industriële landbouw oorzaak van genocide onder de boeren.”

Industriële landbouw is een efficient systeem om de boeren te beroven van hun rijkdom en hen in de schulden en onteigening te storten.

Industriële landbouw vertaalt zich ook in economische oorlogsvoering tegen de armen. Honger is in de Derde Wereld proportioneel meegegroeid met de verspreiding van industriële landbouw en de globalisering van de handel in exportgerichte voedselgrondstoffen. Dit is geen toeval.

Globalisering heeft de dood van de democratie nodig. De crisis waarin de democratie verkeert door de globalisering komt voort uit een overtuiging dat mensen en hun rechten niet tot het hart van de democratie behoren. De geest die wordt geschapen door de economische globalisering heeft twee belangrijke blinde vlekken – het kan de mens niet zien en het kan de natuur niet zien, en uiteraard kan het de innige band tussen de mens en de natuur niet zien.

Terwijl we onze ecologische en sociale gemeenschap op het platteland vermorzelen, verhogen we onze aandrift tot geweld en verminderen ons gevoel voor medelijden en mededogen. Het is in de dagelijkse ontmoeting tussen de soorten dat we onze beste lessen leren in diversiteit en democratie.

 


Dr. Vandana Shiva

Dr. Vandana Shiva is directeur van de Research Foundation for Science, Technology and Ecology in New Dehli, India en als oprichtster van de geweldloze boerenbeweging Navdanya, is ze wellicht hét icoon van de andersglobaliseringsbeweging.

“Ik ben opgeleid tot een quantumfysicus en zou een leven vullen met puzzles binnen de quantumtheorie op te lossen.
In plaats daarvan, heb ik de laatste twee decennia gespendeerd aan het oplossen van puzzles over landbouw”,

stelt ze zichzelf voor op haar website. Navdanya rapporteert o.a. de verbanden tussen massale zelfmoord onder de Indische boeren en de monopolies en genetische manipulatie in de zaaigoedsector, de subsidieregelingen en vrijhandelsakkoorden op maat van de agro-industrie, privatisering van gemeenschapsgronden voor de productie van biobrandstoffen en het overnemen van de voedselverdeling door transnationale retailers. Ze is de schijnbaar onvermoeibare voorvechtster

  1. van een lokaal geörienteerde voedseleconomie,
  2. met als doel het conserveren van de bio-diversiteit,
  3. middels zelfstandige, autonome boerengemeenschappen.

Haar beweging werd wereldberoemd met haar strijd (en uiteindelijke overwinning) tegen de eigendomsrechten die het Texaanse RiceTec Inc. claimde op de van oorsprong Indische basmatirijst. Ophefmakend zijn ook de “Quit India“-campagnes tegen de frisdrankgiganten Pepsi en Coca Cola, omtrent ondermeer waterrechten.



VIDEO: Vandana Shiva spreekt over het effect van globalisering op de voedingsindustrie en de mensen. (3 min)

OOK AANBEVOLEN: Een uitgebreid radio-interview met Dr. Vandana Shiva kan je beluisteren op www.democracynow.org: “Vandana Shiva on Farmer Suicides, the U.S.-India Nuclear Deal, Wal-Mart in India and More

 

Enkele quotes uit artikels van Dr. Vandana Shiva, verschenen op www.navdanya.org.

uit: “Globalisation and the war against farmers and the land”

Mevrouw Vandana Shiva legt hier uit hoe…

1. een feminiene, duurzame landbouw…

Landbouw gebaseerd op diversiteit, decentralisatie en het verbeteren van de productiviteit van de kleine boerenlandbouw door ecologische methodes is een vrouwelijke, natuurvriendelijke landbouw. In deze feminiene landbouw wordt kennis gedeeld, andere soorten en planten zijn er verwanten, geen `eigendom’ en duurzaamheid is er gebaseerd op een zichzelf hernieuwende biodiversiteit en een rijkdom aan soorten op boerderijen om interne input te verzekeren. In onze paradigma’s is er geen plaats voor monoculturen van genetisch gemanipuleerde oogsten en industriële monopolies op zaaigoed.

2. degradeerde tot een masculine, oorlogszuchtige landbouw…

Monoculturen en monopolies symboliseren een masculine landbouw. De oorlogsmentaliteit, die schuil gaat achter de militair-industriële landbouw, laat zich aflezen uit de namen die gegeven worden aan onkruidverdelgers die de economische basis voor het overleven van de armste vrouwen in de landelijke gebieden in de Derde Wereld vernietigen. Monsanto’s herbicieden dragen namen als `Round up’, `Machete’, `Lasso’. American Home Products, dat samenging met Monsanto, noemt haar herbicieden `Pentagon’, `Prowl’, `Lightening’, `Assert’, `Avenge’. Dit is oorlogstaal, geen duurzaamheid. Duurzaamheid is gebaseerd op vrede met de aarde.

3a. en zo het zaad droeg voor het ontstaan van Sikh-terrorisme in Punjab…

En het geweld binnen landbouw is gelinkt aan het ontstaan van terrorisme in de Indische Punjab of het midwesten van de USA. In de jaren 80 wakkerde de landbouwcrisis het Sikh-nationalisme aan, waarbij werkloze en opstandige jongeren de wapens opnamen, welke uitgevoerd werden door dezelfde globale machten die de Indische landbouw hadden vernietigd en die naar India keken als een markt voor hun te duur geprijsde, niet-essentiële, vaak schadelijke producten en technologiën.

3b. of de aanslag van de Oklahoma bomber.

De Oklahoma bombing was het resultaat van een ontstaan van christelijke milities in het midwesten van de USA. En terrorisme binnen de VS, zoals in Punjab, was ook gelinkt aan een landbouwcrisis, waarbij de groeiende bezitloze Amerikaanse familiale boerenbedrijven ontvankelijk werden voor de nieuwe gospel van geweld en haat.

Tot slot spreekt ze over de symboliek van het zaaigoed voor een geweldloze landbouw:

Tijdens de eerste industriële revolutie – en de daarmee gepaard gaande kolonisatie – transformeerde Gandhi het `primitieve’ spinwiel tot een levend symbool van de strijd voor India’s vrijheid en zelfbeschikking. De `primitieve’ zaden van derdewereldboeren kunnen net zo wel tot symbolen uitgroeien in de strijd voor vrijheid en bescherming van het leven in de huidige context van herkolonisering van de Derde Wereld en haar bronnen van leven.

> lees het volledige artikel (engelstalig) http://www.navdanya.org/articles

 

uit: “India’s food wars” : hoe de WTO en retailers samenspannen

De retailers, zeg maar de supermarktgiganten, hebben – met behulp van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) – de aanval ingezet op de voedselverdeling in India:

Het afbreken van de onderhandelingen binnen de WTO zou wel eens bewust bedoeld kunnen zijn om de weg vrij te maken voor bilaterale “vrijhandelsverdragen”, welke de markttoegang van het Noorden tot markten in het Zuiden versterken en versnellen. Dit is duidelijk wat er nu aan het gebeuren is in de voedings- en retailsector.

Het falen van de WTO-onderhandelingen tussen de Viervuldigheid – U.S.A., Europa, Brazilië en India – wordt nu gebruikt door Europa om toegang te krijgen tot India’s enorme retailmarkt, welke meer dan 40 miljoen mensen tewerkstelt om in de basisbehoeften van meer dan een miljard te voorzien.

Europees commissaris voor Landbouw, Mariann Fischer Boel, zei hierover op een meeting met Europese experten in landbouwhandel:

“De Indische middenklasse is hongerig naar opwindende voedings- en drankbelevenissen die boven de Indische keuken uitstijgen. En deze klasse groeit à rato van 35 miljoen mensen per jaar, of met andere woorden, de bevolking van een middelgroot Europees land.”

Wanneer zoveel buitenlandse bedrijven hun verkoopposities in India kunnen versterken, voegde ze er aan toe, betekent dit dat de Europese voedselverwerkende bedrijven ook

“a piece of the action”

nodig hebben.

Het verkopen van voedsel via de retail in India wordt zodoende een belangrijk ‘deel van de actie‘ in de globale handelsoorlogen. Maar…

(…) dit gaat over meer dan handel. Voor de Indiërs gaat het over cultuur en ecologie, over tewerkstelling en voedselveiligheid.

Het plan is om de lokale ‘markt-op-mensenmaat‘ – met haar lage kosten – als “primitief” voor te stellen en de van airconditioning voorziene supermarkt als “gesofisticeerd”.

Een soort van retoriek, die sterke gelijkenissen vertoont met de propaganda die voorafging aan – bijvoorbeeld – de oorlog in Irak…

Met Walmart en TESCO, die hun pijlen richten op de Indische middenklasse, wordt de oorlog verklaard aan de Indische voedselcultuur. De Indische cultuur van vers voedsel moet de stempel van “inferieur” krijgen om de voorverpakte en verwerkte voeding in de rekken van de supermarkten “superieur” te doen lijken. En deze culturele oorlog over voedsel gebruikt daarbij ook pseudowetenschap als een wapen.

… “beargumenteerd” door embedded media

met een exemplarisch artikel in India Today, waarin kopen in een kleine groentenhandel wordt beschreven als “90% transpiratie, 10% inspiratie” en kopen in een supermarkt als “90% inspiratie en 1-% transpiratie”.

Het hoeft weinig verder betoog, wanneer Dr. Vandana Shiva daarover zegt…

Het Walmart model van lange toeleveringslijnen is energie-intensief en dus broeikasgas-intensief.

Wanneer de grote supermarktketens claimen iedere groente en elk soort fruit in ieder deel van het land op eender welk moment te zullen aanleveren, betekent dit dat de afstanden die voedsel zal afleggen groter zullen worden.

Met allerhande gevolgen vandien:

  • een nog grotere verkeerschaos en luchtvervuiling op de Indische wegen,
  • door de grootste opkoper te zijn, bepaalt Walmart het lot van de producenten, m.n. of ze nog zullen produceren en tegen welke prijs ze hun producten zullen verkopen,
  • Walmart vernietigt de kleine, onafhankelijke retailers zoals het dat deed in de USA,
  • kleine voedselverkopers in de straten van Delhi werden al gebannen, ookal toonde studie na studie aan dat hun voedsel veilig is,
  • de wetgeving wordt aangepast op maat van de globale marktspelers: zo werden ook de kleine “ghanis” (koude perserijen) in 1998 verbannen terwille van GMO soja-olie.

Ze besluit ongerust maar strijdvaardig:

Onze slogan “Onze wereld is niet te koop” moet overslaan naar iedere boerderij en iedere straat in iedere samenleving. Onze vrijheden en onze hoogsteigen levens staan op het spel.

> lees het volledige artikel (engelstalig) op http://www.navdanya.org/articles

 

In komende bijdrages op regiofair.wordpress.com zullen we enkele artikels van Dr. Vandana Shiva naar het Nederlands vertalen.