chocoladetekort: vragen en antwoorden bij herkomst (b)(r)ietsuiker Tony’s Chocolonely

In de reeks Kerstuniversiteit 2014 (sic!) proberen we uit te leggen hoezo de cacaoboer arm blijft. Vandaag blijkt de hipste niet zondermeer de zoetste van de klas.

naast chocolade ook verontwaardiging on g elij k ver dee l d ?

ongelijk verdeeld-klein

Tony’s Chocolonely zit zonder traceerbare cacao. Vervelend, maar ze communiceren er pro-actief over op hun website. Dikke duim omhoog, dus.

Toch blijven er vragen onbeantwoord, wanneer je ze zelf niet openlijk stelt.

Op Rank-a-brand vroeg iemand zich iets af over de suiker in Tony’s chocolade.

KLIK VOOR WEBSITE RANK-BRAND

KLIK VOOR WEBSITE RANK-BRAND

Een pertinente vraag, waarop de redactie van de website niet antwoordde. Nochtans noemt de site Tony’s Chocolonely de duurzaamste chocolade van Nederland. Een gelofte waar duidelijke informatie hoort tegenover te staan. Want massachocolade is vaak ook vooral heel veel suiker. Rank-a-brand gaat kort in op de suiker, onderaan rankabrand.nl/chocolade-merken/Tony%27s+Chocolonely#detailed-report

KLIK VOOR DE SCORE OP RANK-A-BRAND

KLIK VOOR DE SCORE OP RANK-A-BRAND

suiker: symbooldossier oneerlijke handel

Suiker is een schoolvoorbeeld van protectionisme en oneerlijke handel.

In haar jaarFAIRslag 2014 zegt Tony’s Chocolonely:

De volgende stappen zijn dat we ook onze cacaoboter en suiker traceerbaar willen hebben. Dan weten we ook van deze ingrediënten precies door wie en onder welke omstandigheden ze zijn geproduceerd.

Wanneer dit op orde zal zijn, blijft onbeantwoord.
Ook staat er te lezen:

De premie voor de suiker (Fairtrade mass balance) ging naar Coopecañera in Costa Rica. De premie voor onze rietsuiker in de chocolademelk kwam ten goede aan UBPC Rodrigo in Cuba.

Er wordt ook gesproken over:

kristalsuiker uit Europa: Fairtrade mass balance

suiker: slavernij in de rietsuikervelden

De ontstaansgeschiedenis van de fairtradebeweging ligt in de suiker- en bijhorende slavenhandel, twee eeuwen geleden.
In 1790 riep Elizabeth Heyrick haar medeburgers op om geen ‘met bloed besmeurde suiker’ te kopen. Heyrick doelde op suiker die geoogst werd door slaven in de
Britse koloniën. Elizabeth Heyrick leidde een burgerbeweging die wij tegenwoordig een niet-gouvernementele organisatie (NGO) zouden noemen.
Heyrick oogstte succes: de Britse East India Company zag zich gedwongen om suiker te importeren die niet door slaven was geoogst. Die overwinning vond navolging. Zo zou in het begin van de negentiende eeuw een andere NGO, de British and Foreign Anti-Slavery Society, een belangrijke rol spelen bij het afschaffen van de slavernij.

Ook vandaag teelt kinderarbeid nog welig in de suikerindustrie. Het machtige Tate&Lyle – de grote fairtradesuikerklant van Fairtrade International – werd bijvoorbeeld in 2013 hierover zwaar aangepakt door The Guardian.

Op basis van de twee bovenstaande feiten, zou je van Tony’s – dat van “slaafvrij” haar verkoopsargument maakt – meer daadkracht verwachten in deze. Ook in suiker zit een sterk verhaal.

openstaande vraag

Ik heb veel sympathie voor Tony’s missie. Dus hoorde ik bij hen, naar het antwoord op de openstaande vraag bij Rank-a-brand.

Ze willen eerst al hun cacao, incl. cacaoboter, op orde hebben, voordat ze focussen op suiker. Een richtdatum voor wanneer ze de suiker traceerbaar willen hebben, is er nog niet. Wat vandaag in hun repen wordt verwerkt, is nu de facto europese bietsuiker, waar elders Fairtrade rietsuiker (in het mass balance systeem, dus) voor wordt opgekocht.

Tony’s chocolade wordt gemaakt bij Barry Callebaut. Het vergde veel inspanningen, om van het bedrijf gedaan te krijgen met traceerbare cacao te willen werken.

hinkt Tony’s op twee benen?

Norbert Mergenmetz van chocoweb.nl noemt dit op twee benen willen hinken. Hij is erg scherp, terecht of onterecht, ik laat het oordeel aan u, de lezer:

Telkens als er iets wordt ontmaskerd, wordt de website van Tony’s Chocolonely aangepast.

Nadat lezers op koken.blog.nl (zie afbeelding hieronder) kritische vragen stelden, verdween de foto en het verhaal van het dorp, waar Tony begin 2011 beweerde, dat hun cacao vandaan zou komen.

In het onderstaande antwoord ging het tussen haakjes ook even over suiker. Sindsdien is dit publiekelijk geen topic meer.
Maar wat niet is, kan komen. En iedereen heeft recht om te leren. Wellicht vernemen we hierover van Tony’s, bij hun bezoek aan Hasselt, eerstdaags.

KLIK VOOR GROTERE WEERGAVE

KLIK VOOR GROTERE WEERGAVE

Uit de reeks: Kerstuniversiteit 2014

van de adder en de kikker: groenekikkercacao transparanter dan maxhavelaarcacao

We hadden het in 2013 vaak over het principe van “Mass Balance” op deze blog. Ik beloofde er in de Kerstuniversiteit een laatste stukje over te schrijven. Er zijn dan ook veel spannendere dingen om over te berichten, voor een fairtradesympathisant. Zoals:

ECUADOR DIRECT !?

ECUADOR DIRECT !?


Toch nog één keer over Mass Balance en dus even het geheugen opfrissen:

Je kan het vergelijken met energie uit windmolens: een consument die zijn energieleverancier betaalt voor groene energie, weet dat er uit zijn stopcontact thuis niet precies die door windmolens opgewekte stroom komt. Maar hij kan er wel op rekenen dat de hoeveelheid energie die hij gebruikt op een groene manier opgewekt is. Net zo gaat dat met cacao.

MASS BALANCE

MASS BALANCE

De meeste cacao wordt namelijk verhandeld als bulkcommodity: de bonen – fair trade of niet – belanden (vaak al in de haven van het producerende land) op één hoop om daarna te worden doorverkocht. En ook hier geldt: of een consument nu fairtradechocolade koopt uit ‘mass balance’ of fairtradechocolade die volledig traceerbaar is, de impact in het Zuiden blijft dezelfde.

Zo kan je in theorie bij ALDI spotgoedkope chocolade kopen, met cacao geproduceerd onder fairtradevoorwaarden. En zo ligt er Max Havelaarchocolade in de winkelrekken, waar de cacao geproduceerd werd door kindslaafjes. De fairtradeboer steekt zijn fairtradepremie op zak. Maar er steekt dus een adder in die zak. Meer dan één zelfs.

ADDER

OESO / EU willen transparante grondstoffenhandel opleggen

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) heeft een richtlijn uitgevaardigd om de aanvoer van grondstoffen transparant te maken. Een honderdtal bedrijven die grondstoffen halen uit Centraal-Afrika past die richtlijn al toe. Het gaat dan om goud en de zogenoemde 3T’s: tin, tantalium en tungsten (wolframiet). Bedoeling is – in eerste instantie – de illegale handel in grondstoffen uit conflictgebieden aan banden te leggen ( bron ).

De Europese Commissie wil die richtlijnen nu omzetten in wetgeving. Zeker nu ook de grootste spelers in de voedselhandel, zoals het Amerikaanse Cargill bijvoorbeeld, zeggen dat zij openheid van zaken willen geven en tonen dat zij ethisch handelen.

Rainforest Alliance (RA) voelde de bui al hangen en bedacht een alternatief voor de “Mass Balance” in de cacao: “Rainforest Alliance Controlled Blending”.

met mass balance koop je adders in de zak

ADDER2

Volgens RA doet “Mass balance” sowieso de boeren op termijn kwaad, omdat het grote bedrijven niet afleert hun gecertificeerde cacao aan te willen kopen bij de goedkoopste aanbieder en meteen ook minder premies te betalen. Hierrond ontstonden inderdaad in Ivoorkust al heel wat conflicten tussen fairtradecoöperaties en Barry Callebaut. Er is meer fairtradecacao voor handen dan er kopers zijn…

Callebaut heeft geen specifieke coöperatie of boerengroep nodig en organiseert de concurrentie tussen de gecertificeerde cacaocoöperatieven (oligopsony, heet dat). Vrijhandel i.p.v. fair trade, dus. Callebaut wil enkel een certificaat van Max Havelaar, om mee te kunnen zwaaien als bewijs voor het volume fairtradecacao dat het kocht. Max Havelaar stelt verder geen eisen. Ook is er geen beloning voor kwaliteitscacao. Het komt toch gewoon op dezelfde hoop.

ADDER3

controlled blending: meer dan een kikker in een zak?

Bij Mass Balance worden dus de stromen al op de boot naar Europa gemengd.
“Controlled blending” (gecontroleerd mengen) vereist wat RA “recipe matching” noemt:

companies must source cocoa from the same origins and in the same forms and quantities as the ingredients listed in the recipes for the products on which they wish to display the green frog seal.

RAINFOREST ALLIANCE LOGO

RAINFOREST ALLIANCE LOGO

Het volume aan aangekochte groenekikkercacao moet te traceren zijn tot aan de fabriekspoort. Eens het in de fabriek wordt verwerkt, mogen de groenekikkerchocolademakers – net als met de groene stroom of bij Max Havelaar – cacao van verschillende herkomst mixen.

Controlled blending traces cocoa to the factory gate, whereas the mass balance approach stops tracing cocoa once it leaves the farm.

Het grote verschil tussen Mass Balance en Controlled Blending is dus dat

  1. 1. Max Havelaar-chocolademerken veelal niet kunnen aantonen waar de fairtradecacao in hun chocolade vandaan komt,
  2. 2. waar groenekikkerchocolademerken precies kunnen aantonen bij wie ze groenekikkercacao aankochten.

Daarenboven meent Rainforest Alliance dat door te vertrekken vanuit controleerbare recept(ur)en er een grotere vraag naar hun gecertificeerde cacao zal ontstaan.
Rainforest Alliance heeft hier een zeer informatieve webpagina rond: http://www.rainforest-alliance.org/agriculture/faq-controlled-blending.

bean to bar: zo doet Tony’s Chocolonely het

Op deze blog hadden we het ook veel over Tony’s Chocolonely en hun antwoord op Mass Balance: Bean to Bar. Waar haalt Tony’s Chocolonely zijn cacao vandaan? In een serie van drie blogs zoomen ze dezer dagen op hun website o.m. in op de boerencoöperaties waar zij direct mee samenwerken en het inkoopproces van hun cacao: www.tonyschocolonely.com

TONY's CHOCOLONELY LEGT UIT HOE HET HAAR KETEN WEL TRANSPARANT KRIJGT

TONY’s CHOCOLONELY LEGT UIT HOE HET HAAR KETEN WEL TRANSPARANT KRIJGT


Rainforest Alliance Controlled Blending  An Insider's Look at Cocoa Certification

KLIK OP DE AFBEELDING VOOR EEN GROTERE WEERGAVE EN MEER UITLEG

Uit de reeks: Kerstuniversiteit 2013

Next Havelaar: Max Havelaar krijgt lik op stuk

Een persbericht, verkleed in het huisstijljasje van Max Havelaar, zorgt momenteel voor veel opschudding in Nederland.

Op Foodholland verscheen:

“Max Havelaar wil naar nieuw model voor fairtrade”.

“Gebaseerd op jarenlange ervaring en opgedane kennis heeft Max Havelaar het nieuwe model Next Havelaar ontwikkeld, dat hopelijk als voorbeeld zal dienen voor andere sectoren. Het betekent een radicale verschuiving in de handelsketen, met als uitgangspunt dat voortaan veel meer toegevoegde waarde zal worden gecreëerd in de producerende landen in plaats van bij multinationals.”

bron: Foodholland.nl

Goed nieuws, zou dat zijn: Next Havelaar. Na “alle kaarten op tafel” van de Oxfam-Wereldwinkels, worden de kaarten nu ook bij Max Havelaar herschud. Zo lijkt het. Maar het gaat om een hoax, a joke, een grap.

Het persbericht van Next Havelaar besluit immers met de argumentatie, die letterlijk werd gecopieerd uit een bericht dat eerder deze week in de Volkskrant verscheen:

Anders zou het zijn wanneer bijvoorbeeld Ethiopië de bonen niet groen zou exporteren maar ter plekke zou branden. Dat mag best gedaan worden door die multinationals, wanneer ze dan ook in het land belasting betalen, maar liever nog door lokale branders. Omdat gebrande bonen ongeveer drie tot vijf keer meer opbrengen, zou Ethiopië er twee miljard extra aan verdienen, wat die drie miljard ontwikkelingshulp die het land nu ontvangt overbodig zou maken.

bron: volkskrant.nl

Op de website Next Havelaar tonen ze met een simpele prent, wat dit zou betekenen:

KLIK OM DE WEBSITE NEXTHAVELAAR.NL TE OPENEN

KLIK OM DE WEBSITE NEXTHAVELAAR.NL TE OPENEN

Achter die redenering sta ik zelf overigens ook.

Sprekend is dat de actievoerders van weleer vandaag zelf onderwerp uitmaken van acties van miskende deskundigen. En dat de zwijgcultuur die het label erop nahoudt, haar nu doet verstenen en zonder reactie laat:

MAX HAVELAAR ONDER VUUR

MAX HAVELAAR ONDER VUUR

Max Havelaar krijgt hiermee lik op stuk. Het antwoord nooit op kritische vragen en als het al antwoord, doet het dat met voorbeelden naast de kwestie. Je las op deze blog onlangs nog over “de procentendans van Max Havelaar Nederland“.

mass balance vs direct trade

Ook de Oxfam-Wereldwinkels kregen dit voorjaar – in de krant de Standaard – te maken met gelijkaardige kritiek. Je herinnert je dit artikel op deze blog: ‘Chocolade mag niet zomaar snoepgoed zijn’ – broodje-aap-verhalen over fair trade evenmin.

Het was in de zomervakantie de aanleiding tot de reeks “Zomeruniversiteit 2013” waarin we o.m. het principe van “Mass Balance” uitspitten. Waarbij Tony’s Chocolonely onze sympathieke pieneut van dienst was. Hier lees je de reeks: https://fairtradekookboek.wordpress.com/?s=tony%27s&submit=.

We sluiten die reeks overigens af in de Kerstvakantie en gaan dan de idee “Direct Trade” bestuderen. Een idee waar de Oxfam-Wereldwinkels al in de jaren negentig van vorige eeuw mee experimenteerden. En wat resulteerde in de commerciële tegenvaller “Yambo Direct”-koffie uit Costa Rica maar toch met de toezegging aan het grote publiek, in de toekomst chocolade rechtstreeks uit het zuiden te willen invoeren.

MASCAO DIRECT

MASCAO DIRECT

een andere handelsketen is mogelijk: de Lake Kivukoffie

OXFAM KIVU KOFFIE

OXFAM LAKE KIVU KOFFIE

Met hun KIVU-koffie besteden de Oxfam-Wereldwinkels alvast (weer) meer aandacht aan achtergestelde producentengroepen, om op die manier écht een verschil te maken als keten.

Niet alleen door voor meer toevoer naar de markt te helpen zorgen, maar ook en vooral door de koffieboer meer toegevoegde waarde te helpen genereren. Dit door de producenten de productiemiddelen te laten verwerven, die het mogelijk maken meer stappen in het productieproces zelf uit te voeren.

Dat dit zomaar kan, bewijst Oxfam-Wereldwinkels. In haar dossier ‘De koffieketen doorgelicht‘ (PDF) lees je hoe ondoorzichtig en onrechtvaardig de verhandeling van koffie doorgaans gebeurt. Met haar Lake Kivukoffie biedt Oxfam een reëel alternatief aan producenten en consumenten. Het hele verhaal lees je hier: “Een andere handelsketen is mogelijk: de Lake Kivukoffie“.

Max Havelaar-slavensuiker? mass balance-principe aanleiding tot plunder-by-fairtrade?

Tate & Lyle wordt ervan beschuldigd een hand te hebben in grootschalige mensenrechtenschendingen in Cambodia. The Guardian verhaalt van duizenden boeren, die hun land en inkomstenbron verliezen aan grote suikerplantages. Deze suiker bevoorraadt de Europese Unie, middels firma’s als het Britse suiker- en ingrediëntenbedrijf Tate & Lyle, wiens leverancier wordt beschuldigd van kinderarbeid en medeplichtigheid aan landjepik en het aanzetten tot geweld tegen de bevolking.

KLIK OM DE VIDEOREPORTAGE VAN THE GUARDIAN TE BEKIJKEN

KLIK OM DE VIDEOREPORTAGE VAN THE GUARDIAN TE BEKIJKEN

Hé, Tate & Lyle. Dat zijn toch de grootste aankopers van fairtradesuiker? Zeker. Het is bij uitstek dé gigant binnen de suikerindustrie in Europa. Al opereert die tak sinds 2010 onder de vlag van American Sugar Refining (ASR). Sinds eind 2009 verkoopt het in de Britse supermarkten enkel nog fairtrade gelabelde suiker. MAAAARR(g)rrrr…

KLIK EN LEES

TATE & LYLE FAIRTRADESUIKER

The Guardian can also reveal that Cambodian sugar may have been sold in the UK over the past two years as Fairtrade sugar. This is due to a loophole in the Fairtrade Foundation’s regulations that allows sugar to be exempt from “physical traceability” requirements because of processing costs. Fairtrade sugar is sold under a “mass balance programme” whereby the amount sold to the public is equivalent to the amount bought from Fairtrade farmers.

Lees het in Cambodia’s sugar rush leaves farmers feeling bitter at ‘land grab’.
Meer over het mass balance-principe van Max Havelaar.

Dat mass balance-principe is controversieel. Het maakt bijvoorbeeld dat fairtradechocolade geen gram fairtradecacao of -suiker hoeft te bevatten. Zolang er maar boeren zijn in het zuiden, die fair betaald worden voor de hoeveelheid cacao en suiker in de reep. We schreven er afgelopen weken al vaak over: fairtradekookboek.wordpress.com/tag/mass-balance/

fairtradesuiker boomt, maar komt onder vuur

In het najaar van 2009 publiceerde ik “+ 362%: verkoop fairtradesuiker boomt, maar kleine suikerproducent verarmt“. Dat was aan de vooravond van wat ik betitelde als “1 oktober: mijlpaal in de geschiedenis van de oneerlijke handel“. Sinds 1 oktober 2009 worden er geen minimumprijzen meer gehanteerd voor fairtradesuiker. Dit tot groot ongenoegen van de kleine fairtradesuikerboeren. En de Oxfam-Wereldwinkels. Toen…

Eind 2009 boomden de cijfers van Max Havelaar waar het ging om de licentierechten, die het opstreek middels het labelen van suiker. (In België schakelde Candico over op 100% fairtradesuiker.) Nu onderschrijft Max wat ik vorige week ook stelde: “Europa verwijst kleine suikerrietproducent naar de bedelstand“. Maar het komt me voor dat Max spreekt met gespleten tong.

Max Havelaar partner groot-industrie of kleine producent?

Max Havelaar schaft in 2009 de minimumprijzen af voor fairtradesuiker en was daarmee vooral de industrie in het Noorden en de grote suikermolens in het Zuiden terwille. Nu lijkt het haar rol op te nemen in het spreekkoor, dat Tate & Lyle heeft afgestoken n.a.v. de suikerhervorming van de EU. De campagnewebsite “Save Our Sugar” – beheerd door Tate en Lyle – neemt het daar volmondig op voor de fairtraderietsuikerVERWERKERS.

KLIK OP DE AFBEELDING VOOR EEN GROTERE WEERGAVE

KLIK OP DE AFBEELDING VOOR EEN GROTERE WEERGAVE

Ethical-Sugar, een los-vast verband van onderzoekers uit de academische wereld en mensen werkzaam in de suikerindustrie, met expertise in zuidelijk Afrika en Brazilië, stelt over de fairtradesuiker uit Afrika:

[…] ethical certification initiatives like the ones from Fairtrade do not guarantee an increase in the overall well-being for African sugarcane producers […]

Lees het artikel Can Fairtrade sweeten the lives of Africa’s sugarcane producers?

Over fairtradesuiker is het in eerste instantie ietsje milder. In “The Politics of Fairtrade Sugar in Belize: Fairer for Whom?” [PDF] zegt het:
FAIRTRADESUIKER IN BELIZE

FAIRTRADESUIKER IN BELIZE

This does not mean that Fairtrade has brought no change with it – far from it. The Fairtrade certification has prompted both agricultural and institutional change. In terms of agricultural change, after a difficult transition, the farmers are now using specific types of fertilizers which are suited for their specific soil so that the sugar cane has more sucrose content. In addition, through the replanting programme currently being implemented, specific varieties of sugar cane are being planted which are smut resistant and can withstand the changes in weather such as severe drought or rainfall. The pest control projects have also been successful.

Maar verder komt dit rapport zeer scherp uit de hoek, en vraagt men zich af waarom fairtrade werd geïntroduceerd in Belize:

Was Fairtrade launched prematurely, at the behest of Tate & Lyle?

Het zoomt verder in op de rol van ASR, de nieuwe eigenaar van de suikerafdeling van Tate & Lyle, bij het in de economische boeien leggen van de kleine suikerboer op Belize. En op de marginale kosten, die de fairtradepremie met zich meebrengt voor zulke giganten. Lees onderstaande prent of open “The Politics of Fairtrade Sugar in Belize: Fairer for Whom? (PDF)”

KLIK OP DE PRENT VOOR EEN GROTERE, GOED LEESBARE WEERGAVE

KLIK OP DE PRENT VOOR EEN GROTERE, GOED LEESBARE WEERGAVE

wat betekent dit voor de positie van Oxfam-Wereldwinkels?

Dat Tate&Lyle zijn fairtradesuiker haast volledig aankoopt in het Midden-Amerikaanse land Belize is niet toevallig. Belize is een ACP-land dat via de EPA’s ook op een gunstiger suikerinvoer richting Europa kan rekenen. Candico koopt fairtraderietsuiker in Malawi en Zambia. Beide Afrikaanse landen behoren tot de groep van Minst Ontwikkelde Landen. De landen dus die vanaf 1 juli 2009 van een tarief- en quotavrije toegang tot de Europese suikermarkt genieten, weliswaar aan de gangbare marktprijzen.

Dat Candico en Tate&Lyle terzelfder tijd de switch naar fair trade maakten, daarover hoor je de Wereldwinkels niet zeuren. Al kleeft er wel een geurtje van eigenbelang aan deze fair trade. En lijken dus eerder de lasten dan de lusten de suikerproducent haar deel.

In 2012 kochten de Oxfam-Wereldwinkels o.m. 15 containers (van 24 ton elk) biosuiker in Paraguay. Deze suiker is onderhevig aan hoge invoerrechten (419 € per ton). Met deze prijzen moet Oxfam-Wereldwinkels concurreren tegen bedrijven als Candico en Tate&Lyle.
Een mogelijke optie zou kunnen zijn om suiker aan te kopen in een ACP-land, waarvan de invoerrechten veel lager (of zelfs nul) zijn.
Maar ze besloten om niet te gaan prospecteren in deze landen, omdat dit allemaal zeer grote verwerkingsbedrijven zijn (b.v. Ilovo in Zuid-Afrika).

In 2009 knipte ik dit artikeltje uit de krant:

verkoop van fair trade stijgt fors ondanks crisis, dankzij interesse bedrijven

KRANTENKNIPSEL SEPTEMBER 2009 N.A.V. WEEK VAN DE FAIR TRADE

Dat er toekomst zit in de eerlijke handel in suiker, blijkt uit de pijlsnelle stijging van het verhandelde volume. In 2008 verviervoudigde het volume met dank aan Tate&Lyle (70.000 ton) en Candico (2000 ton). Dat lijkt in deze onzekere tijden goed nieuws voor de kleine producenten in Belize, Zambia en Malawi waar zij hun aankopen doen.

De vraag is echter hoe deze spectaculaire groei echt economische impact voor de kleinere spelers gaat genereren. De Oxfam-Wereldwinkels blijven best geloven in het garanderen van een duurzame minimumprijs voor suiker of suikerriet. Net als ze blijven geloven in meer invloed van de producenten binnen de productieketen.

Wanneer fair trade resulteert in deze conclusie, uit de eerder geciteerde studie over fairtradesuiker op Belize, kunnen de Wereldwinkeliers niet anders dan revolteren:

Although there are tangible benefits of Fairtrade, the cane farmers are still not convinced that the farming and managerial changes have actually translated into more income. Indeed, some cane farmers believe that because of the Fairtrade requirements, their costs of production have actually increased. Don Pepe argued that the benefits from Fairtrade cane be described as “robbing Peter to pay Paul”. The cost of fuel, fertiliser, herbicide and labour is high and so the “few [Fairtrade] benefits have a price tag that leaves us cane farmers in the same situation—busted (jodidos)”. In addition, the majority of interviewees believed that the community projects promoted through Fairtrade and paid for with the premium have done little and certainly not addressed the direct livelihood needs of farmers.

Mogelijk slaan ze met de campagne “allekaartenoptafel.be” weer spijkers met koppen.

KLIKKEN OPENT ALLEKAARTEN.BE IN NIEUW VENSTER

KLIKKEN OPENT ALLEKAARTEN.BE IN NIEUW VENSTER

Uit de reeks: Zomeruniversiteit 2013