2 december 2009 : XIOS Hogeschool Limburg eerste fairtradehogeschool van Vlaanderen !
HASSELT – De Xios Hogeschool Limburg heeft woensdag 2 december 2009 het label ‘Deze school is verkocht’ ontvangen uit handen van Hasseltse burgemeester Hilde Claes. Daarmee is Xios de eerste fairtradehogeschool in Vlaanderen.
De uitreiking van het label ‘Deze school is verkocht’ gebeurde op een themadag rond wereldburgerschap. Onder de naam ‘broodje wereldburger’ wil Xios eigen studenten, leerkrachten, directies en coördinatoren warm maken voor het wereldburgerschap. De fairtradecampagne is een initiatief van 11.11.11, Max Havelaar, Oxfam Wereldwinkels en Vredeseilanden.
Eerlijke handel
Tijdens de themadag organiseerde de Xios lezingen, een tentoonstelling, een infomarkt en talrijke workshops. “We leggen de klemtoon breder dan eerlijke handel en willen onze studenten lerarenopleiding opleiden tot betrokken leerkrachten”, zegt coördinator van de mentorendag Arjan Goemans. De Xios voldoet dus aan de criteria om het label ‘Deze school is verkocht’ te behalen. “Je bent verkocht als je er achter staat dat alle boeren in de wereld een menswaardig inkomen krijgen, dit via eerlijke handel en duurzame landbouw”, zegt Gwen Segers, regiocoördinator van Oxfam. “Dit toon je door producten van eerlijke handel en duurzame landbouw te kopen en hier ook over te communiceren.”
Stage
“In het afgelopen jaar zijn er binnen onze hogeschool verschillende activiteiten rond eerlijke handel geweest. Zo hebben studenten fairtradeproducten verkocht en kunnen toekomstige leerkrachten vanaf dit academiejaar als alternatieve stage meedraaien in een wereldwinkel”, zegt algemeen directeur van de Xios Dirk Franco. “Daarnaast zijn fairtradeproducten ook opgenomen in ons studentenrestaurant.”
Burgemeester Hilde Claes is trots dat de eerste fairtradehogeschool in Hasselt ligt. “Hasselt is al een aantal jaar fairtradegemeente en hecht dan ook veel belang aan eerlijke handel. De aandacht voor het thema kan volgens mij niet groot genoeg zijn en het doet me plezier dat de hogeschool dit bij haar studenten wil promoten.”
bron: LIMBURG ACTUEEL
Stybie wint GP Hasselt Veldrijden… en een mooi pakket wereldwinkelproducten er bovenop
“De 5de editie van de GP van Hasselt was een heuse top-editie. De temperatuur piekte en er was een massa volk opgedaagd in het Kapermolenpark van Hasselt. Het duel Nijs – Albert, wat iedereen verwachtte, kwam er niet. Het werd een sprint tussen 4 jonge leeuwen en uiteindelijk ging Stybar met de eerste plaats lopen,” aldus Rob Beenders op zijn blog (zie links op de foto, onderaan artikel).
Ook de Wereldwinkel van Hasselt bedankt bij deze nogmaals de organisatoren, die fair trade stukje bij beetje meer integreren in hun organisatie.
Ondertussen liet Hans Van Kasteren – ook broodheer van Stybar en Bart Wellens – weten dat hij als organisator van de Superprestige Veldrijden in Zonhoven (7 februari) ook voor fairtradepakketten kiest!
Dàt is typisch voor het fenomeen fair trade, voor wie er maar geen kop of staart aan kan krijgen: inspireren en geïnspireerd worden.
Trends verkiest marketeer van het jaar: Patrick Wauters van Chiquita – wint het van Koen Van Bockstal (Oxfam Fairtrade)
Dit najaar lijkt het al bananen wat de klok slaat op mijn blog 
Patrick Wauters werd woensdagavond door het weekblad Trends uitgeroepen tot Marketeer van het Jaar 2009. Wauters bouwde Chiquita in Europa om van een traditionele bananenverkoper tot een verdeler van energiesnacks.
lees op trends.be : “Patrick Wauters (Chiquita) is Marketeer van het Jaar “
Hij is de man achter een nieuwe dynamiek van het merk Chiquita. Bananen als tussendoortje in de benzinestations (één banaan voor 1 euro), individuele porties ananas in een plasticverpakking, smoothies op basis van bananen samen met andere fruitsoorten en Chiquita-producten als dessert bij McDonald’s.
Dit citeer ik van de website van Trends.
Worden zo’n marketeers tegenwoordig ook gescreend op het ethisch gehalte van wat ze proberen te verkopen? Wel… ja en neen. Trends slalomt er zo’n beetje rond.
Zo bleef ook Koen Van Bockstal van Oxfam Fairtrade tot op het allerlaatste moment in de running voor deze prijs.
Maar blijkbaar blijft het propageren van ongetwijfeld veel winstgevendere oneerlijke handel ook in tijden van recessie de voorkeur genieten.
Ik citeer uit een artikel van GetUp!-magazine over Chiquita (januari 2008):
Op vijftien jaar tijd heeft Chiquita Brands International een ware gedaanteverwisseling ondergaan die zelfs de grootste critici niet kunnen ontkennen. Toch blijft er nog een stap die de onderneming (nog?) niet heeft willen zetten: die van de eerlijke handel.
Want hoewel de multinational rekening houdt met ecologische
en maatschappelijke normen, heeft ze tot op heden de specifieke economische normen met betrekking tot eerlijke handel genegeerd. Zoals (nagenoeg) alle multinationals weigert Chiquita het mechanisme van de marktprijzen op te geven voor een systeem dat de aankoopprijs
aan de werkelijke productiekostprijs koppelt. Deze prijs is uiteraard variabel naargelang de producten en de streek, maar omvat een reeks imperatieven waaronder de productiekost, een correct loon en degelijke
werkomstandigheden, evenals de mogelijkheid om te investeren in collectieve projecten (verbetering van de werkomstandigheden,
vernieuwing van het materiaal, enz.).Met de ISO-, SA8000- en RFA-certificaten op zak vervult Chiquita Brands International een groot deel van het contract in de eigen productiezones, maar dat is niet noodzakelijk het geval voor onafhankelijke producenten van wie de onderneming bananen koopt.
Volgens de normen opgesteld door Max Havelaar, bedraagt de ‘fair price’ voor een kist van 18 kg bananen ten minste 6,75 dollar. In de klassieke handel kan het concurrentie-effect de prijs doen dalen tot minder dan twee dollar voor diezelfde kist, wat een ware armoedespiraalveroorzaakt.
Terwijl de impact voor de eindklant minimaal is (prijsstijging van 5 tot 10%), vertegenwoordigt dit een verdubbeling of verdrievoudiging van het loon van de kleine producent.
Hoewel Chiquita de marktleider blijft op de Europese markt en zich niet bedreigd voelt door bananen met fairtradelabel, speelt de huidige marktcontext in het voordeel van de ethischere ondernemingen. Op tien jaar tijd hebben de fairtradebananen in België een marktaandeel van amper 6% veroverd, maar in Zwitserland is dat nagenoeg 54%.
Overigens een zeer goed en evenwichtig samengesteld artikel in die GetUp! Het geeft Chiquita ook heel veel goede punten. Omwille van haar inspanningen inzake duurzaamheid (het Groene Kikkertje, weet je wel). Maar hoe duurzaam is boeren bewust in armoede houden?
Want laat ons eerlijk zijn. Bananen verkopen aan 1 euro in tankstations: dat opent toch perspectieven om de bananenboeren eindelijk uit hun lijden te verlossen. Een lijden dat vandaag aangewakkerd wordt door de bananenoorlog tussen de Britse harddiscounters.
en verder…
Eerder postte ik Britse harddiscounters voeren bananenoorlog en verklaren ondertussen de oorlog aan fair trade.
Ook haalde ik een klassieker uit de boekenrek van een wereldwinkelier naar boven: “De geheimen van Chiquita onthuld”. Voor de hstorische volledigheid zullen we maar zeggen.
En in oktober onthulden we het geheim achter het succes van Alberto Contador : fairtradebananen met Max Havelaar-keurmerk !
ook nog…
AZIE: eerste fairtradebananen in Aziatische winkels
http://www.freshplaza.com/news_detail.asp?id=54084
Fair trade krijgt nogal eens de kritiek erg ‘noordgericht’ te zijn. Hiermee wordt dan o.a. bedoeld dat het vooral een éénrichtingsverkeer zuid-noord is.
Echter, steeds meer vormen van zuid-zuid-fairtrade zien tegenwoordig het levenslicht.
Bericht uit Colombia: “Koffie en schapen: hier bepaalt het klimaat de opbrengst!”
Een bericht van mijn kameraad Marc vanuit Colombia.
Jullie wezen gewaarschuwd, het kopje koffie wordt duurder ! Daar zijn verschillende redenen voor. De koffieoogst zal dit jaar in Colombia 60 miljoen kilo minder groot zijn dan vorig jaar. Dat heeft allemaal te maken met de klimaatsveranderingen.
Te lange droogteperiodes geven een slechtere kwaliteit . De bes lijdt een tekort aan water en de pit (de koffieboon) verschrompelt.
Aangezien enkel de betere kwaliteit geexporteerd wordt, zal het tekort zich op de internationale markt laten voelen. Uit Ecuador en andere landen komt een gelijkaardig nieuws. De koffiehandelaars trachten het verlies te beperken door hoogkwaliteitskoffie aan te bieden, maar dus aan veel hogere prijzen.
Voor de kleine koffieboeren is dat een streep door de rekening. Ook al is de prijszetting goed, het kwaliteitsverlies wordt er niet door gecompenseerd. De oproep van het nationaal koffiecomité om nog meer koffie aan te planten valt in dovemansoren. Want hier bepaalt het klimaat de opbrengst!
Voor de kleine boer rest enkel nog het trachten te besparen op zijn kosten. Maar de prijzen van de (chemische) bestrijdingsmiddelen blijven altijd maar stijgen.
Een goede onkruidbestrijding is nodig, ook omdat , alweer door de klimaatsverandering, het batatilla-kruid sterk oprukt. Het is een sterk woekerend onkruid en kan een koffiestruik in een paar weken overgroeien.
Chemische onkruidbestrijding is haast onmogelijk, dus moest er gezocht naar een alternatief. Ervaringen in Nicaragua hebben geleerd dat schapen zeer goede onkruidwieders zijn in de koffieplantages. Zij eten de onkruiden en laten de koffie ongemoeid.
We hebben Afrikaanse schapen aangekocht. Dat zijn geen wolschapen. Zij hebben het voordeel dat ze goed aangepast zijn aan tropische omstandigheden. Gedurende de dag grazen ze in de plantage, ze halen het maximum uit de kruidenmengeling en ’s nachts worden ze opgestald en krijgen hoogwaardige voeders zoals gras en voederstruiken. De mestproductie is een surplus voor de boer.
De eerste resultaten zijn positief. De investering is niet zo groot, de boer heeft enkel het werk om de dieren dagelijks te verplaatsen als de plantage niet omheind is. Geen chemische middelen, geen (duur) loonwerk voor het mechanisch maaien van de (on)kruiden, de plantage krijgt organische mest en de boer regelmatig een schapenboutje op het bord.
Het batatilla-kruid blijkt bovendien een hoog eiwitgehalte te hebben. Het verdwijnt niet maar is onder controle en groeit niet meer in de koffiestruiken.
Brengt de koffie dan iets minder op, de vleesproductie en de verminderde kosten worden positief onthaald. Wat sensibiliseringswerk om de techniek te veralgemenen blijft noodzakelijk.
Marc Leyman, 16 noviembre 2009.
Ik stelde n.a.v. zijn brief deze vraag aan Marc:
“is het nog wel zinvol voor kleine boeren van koffie te willen verbouwen?”
zijn antwoord:
“dat is een terechte vraag, maar ze zitten wel met de investering van het verleden!!”
hierop een andere vraag:
“dat van die investering begrijp ik, maar bouwen ze zo iets op? Of zit er een markt in lokaal verbruik?”
antwoord:
“ik vrees dat kleine boeren nog meer op veeteelt zullen omschakelen en dat de tendens om hun arbeid te verkopen zal stijgen. lokaal verbruik steunt op mindere kwaliteit en die wordt ook minder betaald. dus daar zit niet veel in.
mocht die veeteelt intensief zijn dan zit er misschien iets in, mits goede marktstructuren.”
