doorzoek de archiven van de site
Naar aanleiding van “Groene koffie: MIKO PURO uit Turnhout verkoopt haar fairtradekoffie tot in Zuid-Afrika!” ontving ik een bericht van Marc Swinnen van Miko Koffie. De formulering hieronder is in deze wat vreemd, daar Marc praat over Miko in de derde persoon. Dat terwijl hij er de marketingmanager is. Maar soit, het is al een verdienste op zich, dat een bedrijf reageert op berichten binnen de blogosfeer.
Dus voor alle duidelijkheid, twee links naar de plekken waar Miko Puro communiceert over haar fairtradekoffies:
Miko Puro Koffie – België
Miko Puro – Zuid-Afrika.
Reactie Marc Swinnen, marketingmanager MIKO:
Blijkbaar heeft onze lezer de, overigens puike Puro-website, niet goed geanalyseerd.
Zo staat er onder het hoofdstuk CFP een zeer gedetailleerde beschrijving van de regio en mensen die Puro effectief steunt met de verkoop van de Puro koffie:
Zo lezen wij ondermeer dat Puro het Corporate Funding Programme fincieel steunt. Dit Belgisch initiatief is een jong en dynamisch samenwerkingsverband dat de klassieke grenzen van de hulpverlening aan de Derde Wereld verlegt door de krachten te bundelen tussen 2 belangrijke maatschappelijke spelers: bedrijven en NGO’s.
Het Corporate Funding Programme zet bedrijven aan om financieel bij te dragen aan duurzame projecten in het Zuiden, zoals alfabetisering van kinderen werkzaam in steenbakkerijen in Cambodja, microkredieten aan vrouwengroepen in Peru, opleiding van paramedici in Bangladesh, aanleg van watervoorziening in de Sahelzone in Senegal,…
De door CFP geselecteerde NGO’s staan vervolgens borg voor de kwaliteit en de opvolging ervan. Zo zetten zij zich gezamenlijk in voor een betrouwbaar en integer engagement in duurzame ontwikkelingssamenwerking.
Puro Fairtrade Coffee heeft zich geëngageerd om via het CFP projecten van CDI Bwamanda in Congo te financieren.
CDI Bwamanda, voluit Centre de Développement Intégral de Bwamanda, werkt al sinds 1969 in verschillende regio’s in Congo op lokaal niveau een volledig, toekomstgericht ontwikkelingsplan uit: scholen, gezondheidscentra, ondersteuning van de landbouw, aanleg van wegen,…. Die geïntegreerde aanpak op zowel sociaal als economisch gebied, leidt effectief tot een verbetering van de levensomstandigheden van de plaatselijke bevolking.
Vanaf 2009 investeert Puro 3 jaar lang in de bouw van een koffieproductiecentrum in Mawuya, noordwest Congo.
Zo zullen er onder andere 2 machines aangekocht worden voor het verwerken van de koffiebessen: een schilmachine en een ontpulpingsmachine. Door de koffiebonen lokaal te verwerken, kan er een betere kwaliteit gegarandeerd worden en moet er minder volume getransporteerd worden. Koffie wordt op die manier een nog belangrijkere opbrengstcultuur voor de lokale boeren.
CDI Bwamanda ondersteunt zo’n 50.000 koffietelers bij de export van hun productie. Al die koffie voldoet aan de internationale criteria van eerlijke handel, en draagt het label van Max Havelaar. Ook Puro koopt kwaliteitskoffie via CDI Bwamanda aan: 10 % van Puro’s topmelange bestaat uit zorgvuldig geteelde koffiebonen uit Congo.
Op de website kan je via een downloadbare PDF nog meer concrete info lezen over de Mawuya-regio in Congo, die door Puro financieel gesteund wordt.
Door rietsuiker te kopen kunt u bijdragen tot de verbetering van de levensomstandigheden van de 18 miljoen mensen die wereldwijd van deze teelt afhangen.
Eerlijke suiker blijft betaalbaar.
Wilt u de producenten uit het Zuiden steunen, kies dan voor rietsuiker met het label van eerlijke handel.
Momenteel hebt u de keuze tussen drie merken: Ethiquable, Oxfam en Candico. Deze producten zijn wel twee tot vier keer zo duur, maar het gaat om kleine bedragen voor producten die niet zo vaak worden gekocht. De meerprijs zal niet doorwegen op uw budget.
Dit artikel is overgenomen uit Test-Aankoop van maart 2009.
Je kan de pdf hier downloaden.
We bekeken de sociale verantwoordelijkheid van 5 merken:
Tiense Suiker, Grand Pont en Candico (3 dochtermaatschappijen van dezelfde groep), Oxfam en Ethiquable. Enkel de twee laatste hebben onze vragenlijst beantwoord. Voor de andere merken hebben we ons uitsluitend gebaseerd op publiek beschikbare gegevens. We bundelden de resultaten in drie fiches.
In tegenstelling tot de prijs van tarwe of maïs, is de prijs van suiker de lucht niet ingeschoten door de crisis.
Daarom slagen heel wat landbouwers er niet meer in hun productiekosten terug te winnen. In Europa en de Verenigde Staten krijgen suikerproducenten echter een kunstmatig opgekrikte prijs via subsidiëringen. Om de suikerbiet te beschermen, heeft de Europese Unie de ontwikkeling van weinig rendabele bedrijven en een te overvloedige productie aangemoedigd.
Resultaat? De duizenden ton overschotten worden op de wereldwijde markten tegen lage prijzen van de hand gedaan, wat de prijzen naar beneden doet duiken. Dit systeem heeft de wereldwijde prijs van suiker doen dalen met naar schatting 17 %.
Als reactie op dit economisch probleem zijn filières van eerlijke productie van rietsuiker opgedoken, dat hoofdzakelijk in de ontwikkelingslanden wordt gewonnen.
Ook op sociaal vlak verdient de handel in rietsuiker een betere ondersteuning. Het werk op de velden is loodzwaar. In Brazilië verloren al arbeiders het leven. De werkdagen zijn erg lang, de lonen miserabel, er is kinderarbeid … Eerlijke handel bant al die wanpraktijken.
Wat het milieu betreft, zijn bevloeiing en het gebruik van chemische producten nefast. Dat geldt zowel voor de teelt van riet- als van bietsuiker, als er sprake is van intensieve teelt, wat vaak het geval is.
Onder druk van onder meer de Wereldhandelsorganisatie zijn de uren van het subsidiesysteem geteld.
Door de hervorming zullen de minst rendabele fabrieken in Europa sluiten en zullen de al lage voorkeurprijzen, die landen uit het Zuiden krijgen voor hun export naar de EU, worden afgeschaft. Ook de vaste tarieven voor de productie binnen de EU zullen worden teruggeschroefd.
Kortom, de sector staat aan de vooravond van een heuse omwenteling die pijn kan doen, zowel hier als elders.
overgenomen van : maart 2009 • 529 Test-Aankoop
“Op mijn website zie je precies de kostenverhoudingen. Wie de prijzen exact wil weten, kan ze persoonlijk aan mij vragen. Een paar wijnboeren hebben liever niet dat ik de inkoopprijs bekend maak, omdat andere grote afnemers in Nederland daar bezwaar tegen maken. Om die reden verkoop ik zelfs een Spaanse wijn onder een ander etiket. Toch is dit systeem altijd nog transparanter dan fair trade. Er is geen reep chocolade in Nederland te vinden die vermeld hoeveel cent de fair trade cacaoboer ontvangt. Ik vind dat ik eerlijker ben.”
Dit zijn de woorden van de Nederlandse wijnhandelaar August Deutman. Hij bewijst dat ketentransparantie kan. En wijst de fairtrade- en biokeurmerkstempelaars de weg.
Lees zijn hele verhaal op fairtradetransparantie.wordpress.com
Zonder bewijs kan iedereen zomaar zeggen wat hij wil.
Cooperative Coffees uit de VS geeft het goede voorbeeld.
Dit is een coöperatieve van onafhankelijke koffiebranders.
De europese fairtradebeweging heeft hier iets te leren!!
“Wij voeren Fair Trade als een lange-termijns partnership tussen boeren en branders, inclusief vóórfinanciering, uitwisselen van informatie en samenwerking om een hogere kwaliteit te [...]
Dit artikel werd geplaatst n.a.v. de discussie op Foodlog over ‘Feestthee’.
maart 2008 verscheen dit artikel in Test-Aankoop. Je kan het hier downloaden als .pdf
september 2006 publiceerde Test-Aankoop ook een pdf over ethiek in de koffiehandel
Op de theeplantages werken arme arbeiders zich voor een bespottelijk loon uit de naad om de broze theeblaadjes te plukken en te verwerken. De theeroute, ooit gedomineerd door de koloniale grootmachten, wordt nu gecontroleerd door een handvol multinationals.
L. Buelens en C. Rousseau
Thee. Ooit de trots van een imperium, vandaag een banaal consumptieproduct dat zoals zovele andere grondstoffen de vrucht is van een scheefgetrokken machtsverhouding tussen het Noorden en het Zuiden. Circa 85 % van alle thee die wereldwijd wordt geproduceerd, wordt verkocht door (meestal westerse) multinationals. Unilever, dat eigenaar is van Lipton, is de grootste theeverkoper ter wereld. Elke dag worden er op deze aardbol miljarden kopjes "Unileverthee" gedronken. De commerciële strijd is duidelijk beslecht in het voordeel van de reusachtige bedrijven. Maar hoe goed doen zij het op ethisch vlak?
De thee-industrie onderscheidt zich van de andere grondstoffenindustrieën door de hoge integratiegraad: vaak controleren de theegiganten het merendeel van de productiefases (zie schema op blz. 25). Ze bezitten reusachtige sites met zowel plantages als fabrieken in de voornaamste producerende landen (India, China, Sri Lanka, Kenia …). Ze hebben ook de meest winstgevende fases van de business ingepalmd, met name het mengen, het verpakken én het verdelen van het eindproduct, allemaal fases die plaatsvinden in de landen waar de thee wordt gedronken.
In haar huidige vorm levert de productieketen van thee twee problemen op. Enerzijds worden de inkomsten onrechtvaardig verdeeld omdat men de producerende landen botweg degradeert tot grondstoffenleveranciers. Anderzijds is de druk op de prijzen zó groot dat dit de leef- én werkomstandigheden in die landen uiterst nadelig beïnvloedt.
In de supermarkt mag er aan de prijs van thee dan al niet veel veranderd zijn, de theekoersen staan wel historisch laag, ook al zijn de productiekosten (installaties, lonen enz.) voortdurend blijven stijgen. Rekening houdend met de inflatie lag de werkelijke koers in de jaren 2000-2005 gemiddeld amper half zo hoog als in de jaren 80! Het aanbod ligt namelijk veel hoger dan de vraag, die bij ons sinds een paar jaar in elkaar is gezakt. Daardoor zit de sector nu in een overproductiecrisis.
Een crisis waar de multinationals – daar heb je ze weer! – niet vreemd aan zijn, ook al zijn niet alleen zij verantwoordelijk. Door thee te kopen waar die het goedkoopst is, door uit hun buffervoor-raad te putten om koersstijgingen af te blokken of door speculatieve transacties te verrichten, kunnen zij de prijzen fors beïnvloeden. Nóg een tendens die we vaststellen: de goedkoopste variëteiten worden gemengd tot blends die scherp geprijsd maar vaak van slechte kwaliteit zijn. Gevolg: om hun inkomsten wat op te krikken, breiden de producenten hun theevelden uit. Alleen zorgen ze er zo wel voor dat het aanbod stijgt en … de prijs opnieuw daalt.
> Wat zou een sociaal verantwoordelijk theemerk concreet moeten doen aan de economische impact van zijn business? Een goed beleid zou er bijvoorbeeld in bestaan dat men de producenten een minimumprijs garandeert zodat zowel de producenten zelf als hun werknemers zeker zijn van een billijk inkomen.
Meer algemeen zou het merk zijn thee op een verantwoordelijke manier moeten aankopen. Maar helaas blijkt het ethische beleid van de ondernemingen net op dit vlak in het meest embryonale stadium te verkeren. Halverwege de jaren 80 had India het lef om een minimumprijs op te leggen voor thee bestemd voor de export. Resultaat: een boycot door de multinationals. Die kochten geen thee uit India meer en uiteindelijk kon de regering niet anders dan inbinden …
Van alle bestudeerde merken – thee met het fairtradelabel even buiten beschouwing gelaten – heeft er niet één op dit vlak werk gemaakt van een behoorlijk beleid. Enkel de fairtradecircuits gaan dus na of de prijzen wel van die aard zijn dat alle schakels van de productieketen een billijke vergoeding kunnen krijgen. Bovendien ontvangen de leveranciers een premie om de sociaaleconomische toestand te verbeteren. En om het Zuiden ook een winstgevende business te gunnen waken zij er ook over dat het mengen en verpakken gebeurt in de producerende landen.
test-aankoop nr. 518 – maart 2008 :
Het plukken is een delicate opgave en moet met de hand gebeuren. Er zijn dus massa’s arbeiders nodig. Miljoenen mensen overal ter wereld leven van de thee, zij het in weinig benijdenswaardige omstandigheden. Ons onderzoek op het terrein bevestigt dit.
Zowel op de kleine plantages als op de grote sites is het keihard zwoegen. Sinds jaar en dag ronselt men de theeplukkers – en dat zijn hoofdzakelijk vrouwen – in de armste lagen van de bevolking en vallen zij ten prooi aan discriminatie. In dit klimaat van armoede is kinderarbeid schering en inslag. En dat zal duidelijk ook zo blijven zolang de ouders er niet alleen kunnen voor zorgen dat het gezin overleeft.
Om de crisis het hoofd te bieden beknibbelen de producenten op de kosten. En de lonen volstaan zo al niet om behoorlijk van te leven. Bovendien hebben theeplukkers vaak het statuut van seizoenarbeiders (veel onzekerder dan andere statuten), moeten ze veel te veel uren kloppen en kunnen ze zich maar moeilijk verenigen om op te komen voor hun rechten. Meestal leven ze op de bedrijfssite zelf, vaak in bedroevende hygiënische omstandigheden. En dan zwijgen we nog over het feit dat de pesticiden hun gezondheid in gevaar brengen, want over aangepaste beschermingsmiddelen beschikken ze niet.
> Op sociaal vlak stellen de merken zich verantwoordelijker op, ook al blijkt uit het eerder geschetste portret dat misbruiken nog legio zijn. Andermaal zijn het de fairtradelabels en de biolabels die het voortouw nemen en de naleving eisen van de meest progressieve sociale normen.
Bij de theemerken uit het conventionele circuit hebben Lipton, Pickwick en Twinings zich aangesloten bij een in de sector wijdverbreid ethisch initiatief: het ETP of het Ethical Tea Partnership. Met de bijdrage van de leden financiert men audits van de producenten.
Op basis van zo’n doorlichting krijgen de producenten een score die aangeeft hoeveel inspanningen ze doen. De theemerken kunnen hun leveranciers dan met kennis van zaken kiezen. Zo zegt Lipton bijvoorbeeld dat het zich enkel bevoorraadt bij producenten die meewerken met het ETP.
Helaas vallen de kleine producenten buiten dit systeem. En dat is niet het enige minpunt: het ETP is onvoldoende bindend en de audits zijn niet betrouwbaar en transparant genoeg (ze vinden slechts om de 4 jaar plaats en worden aangekondigd).
De distributiemerken ontgoochelen over de hele lijn, behalve uiteraard voor hun producten met label.
Ontbossing, erosie en het gebruik van schadelijke meststoffen en pesticiden zijn de grootste ecologische uitdagingen.
> Op de thee met fairtrade- en/of biolabel na voeren de merken zo goed als geen milieubeleid. In het beste geval – Lipton – maakt men er zich van af met vage of onvolledige principeverklaringen. Toch heeft dit merk er zich toe verbonden om op termijn het milieukeurmerk Rainforest Alliance in de wacht te slepen.
Uiteraard gaan de biolabels op ecologisch vlak het verst: zij leggen een volkomen milieuvriendelijke exploitatie op. Ook de fairtradelabels voeren een goed, zij het minder ambitieus beleid, vooral dan inzake chemische meststoffen en pesticiden.
GEEN ETHISCHE KEUZE, BEHALVE BIJ DE FAIRTRADELABELS
We kunnen de onderzochte theemerken indelen in drie categorieën:
test-aankoop nr. 518 – maart 2008 :
Dit onderzoek werd in de herfst van 2007 verricht in samenwerking met een studiebureau.
Wij namen de ethiek van 7 theemerken onder de loep: Carrefour, Delhaize, Lipton, Oxfam, Pickwick, Twinings en Westminster (Aldi). Wij onderzochten hoe zij de sociale, ecologische en econo-mische impact van hun business behe-ren. Daartoe vergeleken wij een aantal gegevens afkomstig van uiteenlopende bronnen, NGO's, betrokken ondernemingen enz.
Alle merken kregen de kans om te reageren op de gegevens die we over hen verzamelden. Over het algemeen werkten ze goed mee. Maar Twinings en Westminster (Aldi) hebben niet geant-woord op onze vragenlijst.
Over Twinings vonden wij gegevens via andere kanalen, maar bij Westminster konden wij geen spoor ontdekken van een ethisch beleid, zoals dikwijls het geval is bij producten van de hard discounters.
Hoe lang zal het nog duren eer zij blijk geven van meer transparantie?
maart 2008 – nr. 518 – test-aankoop
